Polonia pozytywnie

Uroczysta Msza Świeta w sydnejskiej katedrze z okazji Dnia Niepodległości 2011, Spotkanie z delegacją IPN-u,

2011-11-28T21:13:00.007+11:00

_______________________________________________

Msza Swieta w Intencji Ojczyzny w Katedrze NMP w Sydnej

11 listopada minela 93 rocznica odzyskania przez Polske niepodleglosci po 123 latach zaborow. Dzien ten swiecony byl w Polsce przedwojennej niezmiernie uroczyscie, oddawano hold tym wszystkim, dzieki ktorym pamiec i marzenia o wolnej ojczyznie nigdy w narodzie nie zginely. Pamietano o zolnierzach

Powstania Listopadowego i Styczniowego, I Brygady, Legionow i armii generala Hallera. Rezim komunistyczny robil wszystko, by te date wymazac z narodowej pamieci i podrecznikow historii.

Polska przedwojenna jawic sie miala jako panstwo niesprawiedliwosci spolecznej i wrogie Zwiazkowi Sowieckiemu. Upadek komunizmu pozwolil na ponowne przywrocenie nalezytej rangi tej rocznicy – dzien 11 listopada jest corocznie swietowany przez narod polski. Szczegolnie podniosly i uroczysty wyraz mialy obchody tego swieta w trakcie kadencji prezydenckiej sp. Lecha Kaczynskiego. Zdawal on sobie doskonale sprawe, ze przywrocenie i utrwalenie w swiadomosci spolecznej, a szczegolnie w swiadomosci mlodego pokolenia waznych i przelomowych wydarzen z naszej historii, bedzie mialo decydujace znaczenie dla przyszlosci naszego narodu, przed ktorym coraz natarczywiej roztaczano wizje blizej nieokreslonych tzw. wartosci europejskich, zlude europejskiego panstwa ponadnarodowego i rzekomej wyzszosci ‘’Europejczyka’’ nad Polakiem, Czechem czy tez Wegrem.

Dlatego nie da sie przecenic wspaniale zrealizowanej ideii Lecha Kaczynskiego, ktora jest Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie, tak niechetnie przyjmowane przez proeuropejskie, lewicowe srodowiska naszej ‘’warszawki’’. Po tragicznej, do dzis niewyjasnionej smierci prezydenta okazalo sie, ze Jego obawy byly w pelni uzasadnione. Przy pelnej akceptacji obecnych wladz III Rzeczpospolitej – wladz, ktore nie odpowiedzialy do dzis na szereg zasadniczych pytan dotyczacych Tragedii Smolenskiej - jestesmy swiadkami celowego obnizania rangi Swieta Niepodleglosci Polski.

Przed kilkonastoma dniami, z nicjatywy skrajnej lewicy polskiej, ktorej osrodek finansowany jest z pieniedzy polskiego podatnika, przy wspolpracy z niemieckimi bojowkami faszystowsko – anarchistyczno – lewackimi, doszlo na ulicach Warszawy do bandyckich prob rozbicia Marszu Niepodleglosci, w ktorym wzielo udzial kilkadziesiąt tysiecy ludzi.

Ta zorganizowana, antypolska akcja nie spotkala sie z nalezyta odprawa policji, a sa dowody na to,ze rowniez w jej szeregach znajdowali sie prowokatorzy. Manipulacja medialna osiagnela skale niespotykana od czasow rzadow komunistycznych aparatczykow.

Jej celem bylo wmowienie Polakom, ze we wspomnianym marszu udzial brali wylacznie faszysci i chuligani. Premier Tusk haniebnie oskarzyl przywodce opozycji o wspieranie bandyckich wyczynow na ulicach Warszawy. Pozostaje jedynie nadzieja, ze i za to odpowie kiedys w procesie karnym, ktory – moim zdaniem – czeka go predzej czy pozniej. Rola „Gazety Wyborczej’’ a przede wszystkim Seweryna Blumstajna w tych smutnych wydarzeniach jest wszystkim znana i z pewnoscia nie zostanie zapomniana.

Wydarzenia te nie byly nam znane niemal rok temu, gdy powolywalismy spoleczny komitet d/s uroczystosci zwiazanych z obchodami 93 rocznicy odzyskania przez Polske niepodleglosci. Mielismy jednak swiadomosc zmian zachodzacych w kraju po Tragedii Smolenskiej i szczegolnej roli emigracji, jaka ponownie zaczyna na niej spoczywac.

Na czele komitetu stanal ksiadz Krzysztof Chwalek TChr, a w jego sklada weszli: Jerzy Krajewski – prezes Federacji Polskich Organizacji w NPW, Jadwiga Solka Krajewska – Prezes Kola Sybirakow, Zofia Kossakowska oraz Zofia i Adam Wysoccy z Komitetu Duszpasterskiego Cabramatta- Fairfield, Adam Gajkowski i Jan Michalak ze Stowarzyszenia ‘’ Nasza Polonia’’, Janusz Prudzienica oraz Hubert Blaszczyk reprezentujacy Zwiazek Polskich Wiezniow Politycznych. W poczatkowych pracach komitetu brali rowniez udzial pp. Ferenzowie.

W ubiegla sobote, 19 listopada, rodacy z Nowej Poludniowej Walii wypelnili niemal po brzegi Katedre NMP w sydnejskim City. Utwierdzilo to nas w przekonaniu o tkwiacej wsrod rodakow potrzebie wspolnego, duchowego przezywania tego wielkiego swieta wszystkich Polakow. Msza miala niezwykle uroczysty charakter, celebrowalo ja kilkunastu duchownych, a przepiekna homile wyglosil ksiadz Prownincjal Tadeusz Przybylak TChr. Mowil o marzeniach o wolnosci, ktorymi kierowaly sie kolejne generacje Polakow zniewolonych pod jarzmem zaborcow. Wspominal zrywy powstancze i Wielka Emigracje. Obficie cytowal poetow, ktorzy pieknymi strofami podtrzymywali nadzieje i ducha wolnosci po kolejnych przegranych powstaniach. W nawiazaniu do ostatnich, smutnych wydarzen w Warszawie ksiadz Przybylak stwierdzil, ze byc moze na polskich emigrantach ponownie spocznie ciezar utrzymania i krzewienia patriotyzmu rozumianego tak ,jak pojmowali go nasi przodkowie.

Niezwykla atmosfere i gleboka duchowosc mszy podkreslaly piekne psalmy i piesni w wykonaniu horu ‘’Tecza” oraz solistek: pan Maji Kedziora oraz Haliny Gradek.Te piekne glosy brzmialy szczegolnie wzruszajaco w murach Katedry. Dopisala mlodziez ze wszystkich zespolow folklorystycznych w Sydnej a takze oczywiscie harcerze. To wlasnie mlodziez odmowila Modlitwe Wiernych. Nie zabraklo pocztow sztandarowych i kombatantow.

Na zakonczenie zaspiewalismy ‘’Boze cos Polske’’ i nastapilo procesyjne wyjscie z Katedry pod pomnik Bl. Jana Pawla II przy spiewie piesni ‘’Pod Twoja Obrone”. Pod pomnikiem zlozono kwiaty.

Kazdy z obecnych otrzymal przed wejsciem do Katedry znaczek upamietniajacy uroczystosc, a wnetrze swiatyni zdobil baner z wizerunkiem Matki Boskiej Czestochowskiej i napisem ‘’Polish Independence Day”.

Mamy ogromna nadzieje, ze tak uroczyste obchody rocznicy odzyskania przez Polske niepodleglosci w dniu 11 listopada 1918 roku stana sie coroczna tradycja rodakow w Nowej Poludniowej Walii. Wszystkim, ktorzy poswiecili swoj czas i przyczynili sie do sukcesu sobotniej uroczystosci – dziekujemy!

Hubert Blaszczyk

Przewodniczący Związku Więźniów Politycznych

______________________________________________

Ponieważ redaktorka tej strony, z powodu choroby nie mogła być
na uroczystej Mszy Św, która z okazji Dnia Odzyskania Niepodległości,
odbyła się w sydnejskiej Katedrze,
tym razem fotografie z uroczystości pochodzą ze strony: Puls Polonii.
Za udostępnienie fotografii - redakcji Pulsu Polonii - serdecznie dziekuję!
Ela Celejewska

Foto Puls Polonii
________________________________________

W ubiegłą niedzielę ( 13 –tego listopada) w Klubie Polskim w Ashfield odbylo sie spotkanie z goszczacą w Australii delegacją Instytutu Pamieci Narodowej, ktorej przewodniczy pani wiceprezes Agnieszka Rudzinska.

Obecny byl m.in. konsul generalny p. Daniel Gromann i – o ile dobrze zrozumialem – jeden lub dwoch naukowcow ukrainskich, ktorzy jednak glosu nie zabierali. Tlumow nie bylo – przybylo mniej wiecej 40 – 50 osob, czyli tyle ile srednio gromadzimy na pokazach naszych filmow.
Spotkanie zdominowaly stosunki polsko – ukrainskie, a wlasciwie oswiadczenia wyglaszane przez glownie ludzi ze starszego pokolenia, ale nie tylko.
Oswiadczenia te – w swojej tresci bardzo sluszne -spowodowaly, ze z ogromnym trudem udalo mi sie zadac jedno pytanie, a inny czlonek naszego Zwiazku, kol. Ryszard Dzierzba w jednej wypowiedzi zawarl 3 pytania. I tylko nasze pytania dotyczyly spraw i zagadnien biezacych, zwiazanych z bierzaca praca IPN. Wspomniane na wstepie oswiadczenia praktycznie nigdy nie konczyly sie pytaniami, wiec po dluzszej chwili przewodniczaca delegacji oswiadczyla, ze wiecej sie na te tematy wypowiadac nie beda.

Chodzilo oczywiscie o to, ze wspomniani starsi ludzie, opierajac sie na wlasnych doswiadczeniach ( ktore opisywali), wzywali do potepienia mordow na Wolyniu, dzialalnosci UPA i Bandery oraz uznawali za niedopuszczalne porownywanie tych zbrodni z podejmowanymi przez Polakow dzialaniami samoobronnymi.
Wypowiedzi dotyczace tych kwesti , ktore uslyszelismy od mlodego historyka pana Rafala Leskiewicza, byly politycznie sluszne, a wiec bardzo ostrozne. Ano ze musimy popatrzec na dzialania obu stron, a ze Ukraincy tez maja do nas swoje zale, a ze taki Bandera to dla jednych zboj a dla innych bohater,no i oczywiscie obciazajaca Polakow akcja “Wisla” itp.itd. To ostatnie spotkalo sie z riposta pana Bogdana Czajkowskiego, ktory slusznie zwrocil uwage na niedopuszczalnosc porownywania mordow na Wolyniu z akcja przesiedlencza Lemkow, ktora zreszta obciaza komunistow a nie Polakow.
Swoistego kolorytu nadal spotkaniu p. Janek, ktory (bardzo dobrze merytorycznie przygotowany, jezeli chodzi o liczby, daty itp.itd), zakonczyl swoja wypowiedz glosnym wezwaniem do zwrotu Lwowa i Grodna. Staral sie potem to wezwanie powtorzyc 3 razy, ale w koncu skutecznie mu glos odebrano.
Moim zdaniem wraz z odejsciem z IPN pp. Cenckiewicza i Gontarczyka skonczyla sie tam era tzw. mlodych wilkow. Zmasowany, czasami nikczemny w metodach atak mediow i przedstawicieli wladzy ( w tym premiera Tuska, ktory bezczelnie grozil historykom i IPN-owi) spowodowal, ze pracujacy tam mlodzi ludzie zwyczajnie boja sie o prace. Wystarczy popatrzec na los Pawla Zyzaka, autora ksiazki o Walesie, by zrozumiec te obawy. Nie byl on wprawdzie pracownikiem tej instytucji, ale wladze II Rzeczpospolitej zgotowaly mu los nie do pozazdroszczenia.
Mamy wiec to, co mamy: unikanie drazliwych tematow i odpowiedzi, z ktorych nic nie wynika. Ja tu sie nie staram krytykowac tych ludzi, bo jest wielce prawdopodobne, ze wykonuja oni doskonala robote, ale w wystapieniach publicznych sa po prostu ostrozni. I tak dobrze, ze mamy tam jeszcze profesora Zaryna.
Moje pytanie dotyczylo atakow michnikowszczyzny na proces lustracyjny i proby zohydzenia go w oczach spoleczenstwa. Jednym z elementow tych atakow jest twierdzenie cyngli Michnika, ze akta sluzby bezpieczenstwa to szambo i w wiekszosci zostaly spreparowane.Otoz od poczatku rozpoczecia procesow lustracyjnych nigdy ( ani razu) nie udowodniono, by jakikolwiek dokument w aktach osobowych tajnych wspolpracownikow lub kontaktow operacyjnych zostal podrobiony. A procesow tych bylo tysiace. I tu bardzo podniecony pan historyk powiedzial mi, ze jednak ostatnio cos takiego udowodniono. Otoz mianowicie sad w Poznniu uznal, ze sfalszowana zostala karta rejestracyjna jakiegos KO, choc akt tego czlowieka w ogole nie odnaleziono.
Podkreslilem wiec, ze ten wyjatek potwierdza tylko regule, ale tego nie skomentowal. Podobnie jak mojego stwierdzenia, ze IPN przegrywa wojne medialna z michnikowszczyzna na temat lustracji.
Pytania kol. Dzierzby dotyczyly pewnych akt przekazanych bezpowrotnie Niemcom i sprawy agenturalnego rozpracowywania srodowisk polonijnych do 1989 roku. W sprawie pierwszej padla odpowiedz, ze wszczete w tej sprawie bylo sledztwo prokuratorskie, ale zostalo umorzone z powodu brakow znamion przestepstwa. W sprawie drugiej uslyszelismy, ze IPN w ciagu ostatnich 10 lat byl zajety tyloma sprawami, ze rzeczywiscie sprawy polonijne lezaly niejako odlogiem. Ma sie to jednak w najblizszym czasie zmienic, bo sa juz gotowe projekty badan nad agenturalnym rozpracowaniem srodowisk polonijnych.
Tuz przed zakonczeniem spotkania glos zabral p. konsul generalny, by poinformowac, ze w tej chwili w zbiorach konsulatu nie ma zadnych akt czy tez teczek personalnych przedstawicieli Polonii, a materialy sprzed 1989 roku przekazane zostaly do Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Konsulat dysponuje jedynie aktami paszportowymi.
Hubert Błaszczyk
przewodniczący Związku Polskich Więźniów Politycznych

foto Bogumiła Filip
__________________________________________

Odsłonięcie tablicy ku czci poległych pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010r

2011-04-15T18:03:00.027+10:00

__________________________________________

W niedzielę 10 kwietnia 2011 roku, o godz. 18.30, przed kościołem polskim w Marayong została odsłonięta tablica poświęcona pamięci delegacji rządowej, poległej w katastrofie samolotowej pod Smoleńskiem.

Tablicę wykonał znany Polonii rzeźbiarz Piotr Ożerski, kamień jest darem Andrzeja Narella, krzyż z wkomponowanym orłem oraz urną z ziemią katyńską są dziełem i darem Adama Gajkowskiego. Tablicę ufundowała Polonia sydnejska, pod przewodnictwem Komitetu Upamiętniającego Ofiary Tragedii pod Smoleńskiem, w składzie: ks. Antoni Dudek, Jolanta Kotowicz, Jola Kidoń, Tadeusz Tamas, Andrzej Pokorski, Aleksander Oczak, Witold Skonieczny.

Uroczystosć prowadził Witold Skonieczny, odsłonięcia dokonał ks. Antoni Dudek, przemawiał konsul generalny RP p. Daniel Gromann.
Sprawozdanie dźwiękowe z wydarzenia w Radiu 2000FM w sobotę 16 kwietnia.

Foto: Ela Celejewska

Fotogaleria z Mszy Sw i wspaniałego koncertu w wykonaniu polonijnych, sydnejskich artystów - na niebieskiej Fotogalerii sympatycznej 2 www.celejewskafotogaleria.blogspot.com
_________________________________________________

Spotkanie z legendami SOLIDARNOŚCI Joanną i Adrzejem Gwiazdami

2011-02-08T20:17:00.025+11:00

_________________________________________________

W niedzielę 6 lutego, w Klubie Polskim Ashfield odbyło się spotkanie z legendami Solidarności - Joanną i Andrzejem GWIAZDAMI.

Spotkanie przebiegło w przyjacielskiej, ciepłej atmosferze.
Po wykładzie i opowieściach pp.Gwiazdów, zadawano pytania... Spotkanie nie miałoby prawdopodobnie końca...:), bo pytań było wiele, ale nie chcieliśmy męczyć naszych drogich gości - dopiero co przybyłych do Australii, więc po 3 godzinach rozeszliśmy się... mając nadzieję, że nie jest to nasze ostatnie spotkanie...

Sprawozdanie z imprezy oraz wywiad przeprowadzony po - specjalnie dla Radia 2000FM i Kanadyjskiej Telewizji Internetowej, będą nadane w Radiu 2000FM 26 lutego, w audycji Eli Celejewskiej. Zapraszamy!...

Spotkanie zorganizowali: Związek Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego w Australii i firma Magna Carta Travel

Foto: Ela Celejewska
_______________________________________

Polish Christmas at Darling Habour 2010 - cd. polonijne jedzonko i polskie wyroby...

2010-12-12T19:52:00.029+11:00

__________________________________________________

W kioskach mogliśmy kupować polskie książki, CD, ubrania, kosmetyki, bombki na choinkę, biżuterię... no i pyszne polskie jedzenie, którym zajadali się także Australijczycy.

Więcej z DH www.rozmaitosci-fotografie.blogspot.com

www.celejewskafotogaleria.blogspot.com

www.celejewskafoto.blogspot.com

www.fotogaleriaradia2000fm.blogspot.com

www.celejewskapolonia.blogspot.com

________________________________________________

Uroczysty koncert z okazji 30-lecia Solidarności - Klub Polski Ashfield

2010-08-23T00:00:00.038+10:00

_________________________________________________

UWAGA!!!
5 grudnia ponownie spotykamy się na Polish Christmas w Tumbalong Park, na Darling Habour!!!...
Prosimy o polskie akcenty: biało-czerwone ubrania, parasolki, kapelusze, wstążeczki, szaliczki itp...

Wszystkie informacje znajdziecie na stronie:

http://polishchristmasfestival.com.au/
_________________________________________________

_________________________________________________

Sydnejska Polonia godnie uczciła 30-lecie Solidarności.
Po arcyciekawym Seminarium Historycznym, wystawie fotografii w Klubie Polskim Ashfield, projekcjach filmów i uroczystych Mszach Świętych w polskich kościołach, w sobotę 21 sierpnia w Klubie Polskim Ashfield odbył się uroczysty Koncert Niepodległościowy pod kierownictwem artystycznym Barbary Henclewskiej: "Historia Polski w pieśni i piosence". Organizowała wszystkie imprezy Nasza Polonia.
Śpiewali: Dorota Banasiak, Barbara Henclewska, Sylwester Gładecki, Michał Macioch, Chór Tęcza pod dyrekcją Maji Kędziory oraz dzieci: Alicja Polak, Angelica Machowicz i Gabriel Snoch.
Akompaniowali: Maja Kędziora - fortepian, Konstancja Kotowska - keybord i Sylwester Gładecki - gitara
Deklamowali: Ewa Kubel, Adam Gajkowski i Michał Macioch
Koncert prowadziła Elżbieta Chylewska

Tak było przed koncertem...

Uroczyste rozpoczęcie...
Przemawiali pani konsul Dominika Mosek , Adam Gajkowski - przewodniczący organizacji Nasza Polonia i Hubert Błaszczyk - przewodniczący Związku Więźniów Politycznych Stanu Wojennego, w Australii

Chór Tęcza pod dyrekcją Maji Kędziory rozpoczął koncert...

Zdjęcia z z tamtych czasów oglądaliśmy przez cały koncert, na wielkim ekranie...

Na koniec wszyscy wykonawcy wraz z publicznością śpiewali piosenkę Jana Pietrzaka "Żeby Polska była Polską"

A po koncercie można było porozmawiać ze znajomymi...

Fotografowała w podwójnych okularach (bo było ciemno!) - Ela Celejewska

W Radiu 2000FM, w audycji 4 września będzie sprawozdanie z tego fantastycznego koncertu! Tego samego dnia wieczorem, będzie można posłuchać audycji na necie. Już dziś zapraszam!...
_______________________________________________

Fotografie po kliknięciu na, powiększają się

Zima 60-lecia w Australii...

2010-07-08T21:08:00.017+10:00

____________________________________________________

Po kryjomu zawieszono tabliczkę!...

http://www.fakt.pl/Tablica-rzucona-jak-ochlap,artykuly,79669,1.html

Kolejny przykład lekceważenia woli narodu. Dowód tuszowania i dążenia do całkowitego wymazania z pamięci Polaków tej katastrofy.
Zadymy, na które wysyłane są ekipy "zadymiarzy" (jak w peerelu wysyłano więźniów na dopingu, na demonstracje Solidarności...) mają na celu zrobienie zasłony dymnej, odwrócenie uwagi od podwyżki VATu i trudnej sytuacji gospodarczej Polski - Polsce grozi bankructwo!
http://biznes.onet.pl/mamy-3-000-000-000-000-zl-dlugu,18543,3319107,1,prasa-detal

http://raczek.salon24.pl/215067,oficjalne-stanowisko-obroncow-krzyza

_______________________________________

Spod krzyża z ostatniej chwili... (wiadomość z facebooka)

Zaraz po wieczornym apelu 10 sierpnia b.r., tak niesłychanie wzmogły się
ataki i prowokacje na krzyż, że biedni obrońcy nie mają już sił.
W związku z tym ośmielam się prosić o nagłośnienie sprawy i raz jeszcze
ponawiam gorący apel do Rodaków o przybywanie pod krzyż za dnia i na noc.
Jedna z uczestniczek obrony wczoraj już 2 razy zemdlała z wyczerpania - jednym słowem "duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe...".
Gdyby choć po 2. chłopców zdecydowało się jeden raz w tygodniu lub miesiącu towarzyszyć nam pod krzyżem - byłaby to ogromna ulga.
PO-wcy chcą nas zmęczyć i wyczerpać, przysyłają wciąż nowe posiłki bandyckie, a nas - wytrwałych jest ciągle garstka... Prosimy o solidarność.
______________________________________________

RELACJA SPOD KRZYŻA

Tomasz Rakowski
Spędził tam 3 doby i opisał jak wyglądała obrona krzyża pod pałacem prezydenckim.
Świetna relacja, polecam przeczytanie całości, długie, ale bardzo ciekawe.

WITAMY POD PAŁACEM
W dużym skrócie Krzyż przed Pałacem Prezydenckim skupia dwie frakcje – obrońców i przeciwników. Pisząc o przeciwnikach, mógłbym śmiało napisać – przeciwnicy Krzyża. Ale czy mógłbym napisać tak również o zwolennikach – obrońcy Krzyża? Czy rzeczywiście chodzi tu tylko o pozostawienie przed Pałacem tego naprędce stworzonego Krzyża? Okazuje się, że nie. Krzyż jest symbolem. Symbolem Pamięci i Prawdy. Pamięci o wszystkich ofiarach smoleńskiej katastrofy i symbolem tego, że naród polski domaga się Prawdy. Prawdy o tym, co stało się 10.04.2010. Prawdy, która wydaje się ginąć w odmętach karygodnie prowadzonego śledztwa, na które nie mamy żadnego wpływu. Kto przychodzi pod Krzyż z myślą, że spotka fanatyków głoszących tezy, że Krzyż ma zostać, bo jest krzyżem ten musi się rozczarować – chyba, że nie interesują go prawdziwe motywy.

Więcej... http://raczek.salon24.pl/216876,relacja-spod-krzyza

____________________________________

Akcja Warszawa…
- tak może Stalin nazwał prowokację, którą wywołał pożądane przez Rosjan powstanie warszawskie. Nikt nie odbierze powstańcom ani waleczności, ani chwały, ani patriotyzmu – ale siły Armii Krajowej zostały z góry skazane na unicestwienie w zamysłach Stalina, a w Warszawie po prostu wystawiono je „na odstrzał” z rąk hitlerowców!
29 lipca 1944 r. o godzinie 20.15 usłyszano w Warszawie audycję w języku polskim, nadaną z Moskwy! Był to apel wzywający do powstania, sygnowany przez Mołotowa oraz przez Osóbkę-Morawskiego, zastępcę Bieruta w KRN, a więc postać wielce podejrzaną. Osóbka-Morawski był też przewodniczącym PKWN, który powstał w Moskwie (!) 21 lipca 1944. Apel, na falach moskiewskiej rozgłośni, wzywał do walki:
Polacy! Nadchodzi czas wyzwolenia! Polacy, do broni!
Niech każdy Polak stanie do walki przeciw najeźdzcy!
Nie ma chwili do stracenia!
Następnego dnia, 30 lipca, PPR ( polscy komuniści) dołączyła do tej prowokacji wydając odezwę o treści: „Warszawianie! Do broni! Niechaj w całym mieście, w każdej dzielnicy, powstaną polskie oddziały zbrojne!”. A na stolicę posypały się ulotki wzywające do walki, podpisane przez gen. Rolę-Żymierskiego. Kim był generał ? Michał Rola-Żymierski był oficerem odsuniętym z przedwojennego Wojska Polskiego za nadużycia, a od końca lat trzydziestych ( a więc jeszcze przed wybuchem wojny) pozostawał związany z wywiadem sowieckim !
30 lipca nadano z Moskwy też kolejny apel radiowy, wzywający do podjęcia walki, a adresowany do wszystkich ludzi w Polsce, lecz w szczególności do mieszkańców Warszawy. Wzywano ich do…udzielenia pomocy Armii Czerwonej przy forsowaniu Wisły i wkraczaniu do miasta! Krasnoarmiejcy domagali się pomocy! Apel o pomoc był też dość dziwny, bo Niemcy nie dysponowali wielką siłą bojową w tych dniach dla obrony stolicy. Armia Czerwona dotarła nad Wisłę, zajmując pozycje w odległości około 10 kilometrów od miasta. A dzielnicy Pragi bronił Wehrmacht w sile niewiele większej od jednej dywizji.
Gen.Bór-Komorowski uznał wezwanie do boju za wiarygodne, tym bardziej że otrzymał też wiadomość o przybyciu premiera rządu londyńskiego Mikołajczyka do Moskwy. Mogło to oznaczać przełamanie impasu pomiędzy Stalinem a rządem polskim na obczyźnie. Była to jednak nadzieja dla naiwnych, dla tych, którzy nie znali podstępów Stalina. Gen.Bór-Komorowski sądził też naiwnie, że dojdzie do nawiązania kontaktów między Armią Krajową a dowództwem Armii Czerwonej. Podobny wniosek może zdumiewać po wydarzeniach na Wołyniu, a miały one miejsce już w lutym 1944, a więc pięć miesięcy przed wybuchem powstania. Na ziemi wołyńskiej doszło bowiem do zetknięcia się oddziałów AK z Armią Czerwoną, ale władze NKWD zażądały włączenia dywizji AK do armii Berlinga! Po odrzuceniu tego ultimatum część dywizji musiała przebijać się na zachodni brzeg Bugu. Resztę AK-owców wcielono przemocą do armii Berlinga, a oficerów wywieziono w głąb Rosji. Po tych wypadkach dowództwo warszawskie AK nadal miało jakieś złudzenia co do intencji Rosjan ? Na Wileńszczyźnie, w lipcu, także doszło do podobnych wydarzeń. 13 lipca siły AK, po wielu starciach z Niemcami, zajęły Wilno. Na ulicach wywieszano polskie flagi. Sowieci nakazali jednak oddziałom AK opuścić Wilno i zgromadzić się na skraju Puszczy Rudnickiej. Dowódców AK zaproszono na obiad z oficerami Armii Czerwonej, ale z tej „uczty” już nie wrócili. Aresztowano ich, deportowano w głąb Rosji. Aresztowano też delegata rządu w Wilnie oraz urzędników Delegatury. Otoczeni w puszczy AK-owcy próbowali przebijać się na Grodno i Białystok. Wyłapywani w grupkach mieli propozycję wstąpienia do armii Berlinga, a opornych wysyłano do obozów w Rosji. W podobny sposób Rosjanie postępowali w okręgu lwowskim, lubelskim ( tam AK miała największe zgrupowania ), białostockim czy później w radomskim.
Czy po takich doświadczeniach można było mieć jakieś wątpliwości ? Stalina zamierzał eliminować siły AK jako formacje niepodległościowe, tolerował wyłącznie armię Berlinga i Armię Ludową. W tej sytuacji tylko ludzie bardzo naiwni mogli żywić nadzieję, że po zrywie AK w Warszawie będzie inaczej. Siły AK w stolicy pod wodzą płk. Montera ( Antoni Chruściel) liczyły około 40 tysięcy, lecz z uzbrojeniem nie było najlepiej. Zapasy amunicji i żywności nie pozwoliłyby powstańcom utrzymać się dłużej niż siedem dni. Dlatego gen.Bór-Komorowski ze sztabem od miesięcy zwlekał z decyzją, dopiero przestał się wahać po konferencji z wicepremierem Jankowskim, delegatem rządu londyńskiego w kraju. I on uważał, że powstanie upadnie, jeśli w ciągu tygodnia Armia Czerwona nie wkroczy do miasta. Uznano jednak, że bliskość Rosjan zapowiada szybką ofensywę, a wezwaniom radiostacji z Moskwy dano kredyt zaufania po wiadomości o spotkaniu Mikołajczyka ze Stalinem. Wszystkie człony sowieckiej pułapki zamknęły się z pozorną, a złowieszczą logiką. Mimo iż 14 lipca meldunek komendanta głównego AK do gen. Sosnkowskiego stwierdzał, że „powstanie nie ma widoków powodzenia”, dowództwo AK w Warszawie wydało jednak Armii Krajowej rozkaz do ataku. Godzinę „W” wyznaczono na piątą po południu w dniu 1 sierpnia. Decyzji tej nie przemyślano też z innych powodów: oto po uprzedniej ewakuacji części sił niemieckich, a nawet administracji, od 26 lipca wracały do Warszawy oddziały policji i SS. Mało tego, Niemcy otrzymali znaczne posiłki: wyborową dywizję „Hermann Goring” oraz pancerną dywizję SS „Wiking”. Oznaczało to zamiar utrzymania Warszawy. W warunkach tak poważnego wzmocnienia niemieckich sił wywołanie powstania było aktem wręcz samobójczym. Gdzieniegdzie mieszkańcy stolicy zajmowali wrogą postawę wobec idei powstania, uważając je za oczywiste szaleństwo. I rzeczywiście, od 5 sierpnia AK-owcy byli już w defensywie…Znamy dzieje powstania, które nie powinno było wybuchnąć choćby dlatego, że w akademiach wojskowych uczy się tej podstawowej zasady: nie podejmuje się akcji militarnej, gdyby miała ucierpieć przy tym ludność cywilna. Przypomniał to zaraz gen.Anders, przeciwny powstaniu, nawołujący do wstrzymania walk. I nie on jeden. Próby mediacji, przerwania walk nie powiodły się – po 63 dniach heroicznej bitwy, często bez wody, zapasów, z resztkami amunicji - powstanie upadło. Nie mogło być inaczej. Zabytki obrócono w ruiny, spłonęły archiwa, muzea. Zginęło około 200 tys. ludzi, pozostałych deportowano do obozów. Stalin osiągnął swój cel: zniszczył Armię Krajową rękami hitlerowców, co ułatwi mu sowietyzację Polski. Po tej niewiarygodnej zbrodni Armia Czerwona stała pod Warszawą jeszcze do połowy stycznia, czekając aż Niemcy ukończą burzenie miasta!
Niestety, udała się pułapka zastawiona przez Stalina…Sztab AK dał się zwieść pozorom - ale chwała i cześć bohaterom tego nierównego zrywu!
Marek Baterowicz
________________________________________

OSOBOWOŚĆ A SZCZĘŚCIE
Znowu mieliśmy interesujące spotkanie we wtorek 20 lipca w Polskim Konsulacie.
Wraz z czterema tysiącami delegatów na Światowy Kongres Psychologów w Melbourne przybył prof. Andrzej Sękowski. Profesor jest kierownikiem Katedry Psychologii Różnic Indywidualnych oraz dziekanem Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Po kongresie zawitał do Sydney, aby podzielić się z nami rozważaniami na temat “Rozwój osobowości a poczucie szczęścia“ Oto kilka spostrzeżeń z obszernej prelekcji.
Szczęście to temat odwieczny. Zajmowali się nim przedstawiciele kultury i sztuki oraz oczywiście psycholodzy i filozofowie. Każdy człowiek dąży do przyjemności i pragnie uzyskać nagrodę a uniknąć kary. Szczęście wyraża się pozytywnymi emocjami, czasami po radosnych spotkaniach z ludźmi. Człowiek ma potrzeby rozmaitego rodzaju. Nalężą do nich libido czyli seks, osiągnięcie znaczenia i uznania przez otoczenie oraz realizacja swoich możliwości i zamierzeń.
A potrzeba zrozumienia sensu życia umożliwiła ludziom przetrwanie ciężkich okoliczniści n.p. w obozach koncentracyjnych, Na poczucie szczęścia ma wpływ ocena własnych możliwości i akceptacja istniejących ograniczeń.
W dalszym ciągu Profesor przedstawił rezultaty badań nad poczuciem szczęścia w Polsce, opublikowane w ubiegłym roku. Badania przeprowadzono w różnych środowiskach, analizując dwie grupy ludzi, przedstawicieli hedonizmu i eudajmonizmu.
Hedonizm to doktryna etyczna, sformułowana ponad dwa tysiące lat temu, która uznaje przyjemność czy rozkosz, bądź unikanie przykrości, za najwyższe lub jedyne dobro, cel życia i naczelny motyw ludzkiego postępowania. Zaś eudajmonizm uważa za szczęście posiadanie dóbr najwyższej miary, a zatem godne życie, pracę nad sobą oraz przydatność dla rodziny i kraju. Przedstawiciele tej ostatniej doktryny są zwykle starsi, często bardziej religijni i uważają, że są bardziej i dłużej szczęśliwi. Są także uczciwi i popełniają mniej przestępstw. Często są to też osoby z wyższym wykształceniem. Hedoniści to zwykle ludzie młodsi. Cenią najbardziej pieniądze i lubią wolność i swobodę. To w skrócie wyniki ostatnich badań w Polsce.
A oto dalsze uwagi Pana Profesora… Szczęście to także dobrostan psychiczny, któremu sprzyja trwałe małżeństwo i udane życie rodzinne. Brak szczęścia, czyli nieszczęście to czasami wynik rozwodu, straty pracy, chorób i innych powodów. W osiągnięciu szczęścia pomaga rozwój osobowości: myśli, pragnień i dążeń.
Nieżyjący już Kazimierz Dąbrowski opracował w Kanadzie teorię dezintegracji pozytywnej. Według niego rozwój osobowości następuje poprzez etapy oddzielone kryzysami. Wyróżnił on aż pięć etapów. Najniższy jest etap egocentryczny, a najwyższy piąty etap osiąga niewiele osób. To ci, którzy potrafią dzielić się z innymi, a nie tylko zaspakajać własne pragnienia. A kryzysy jak n.p. śmierć w rodzinie, zawód miłosny, czy choroba, przynosząc cierpienie, powodują zarazem przejście do następnego wyższego poziomu osobowości. Z biegiem lat i zdobywania doświadczeń rośnie tolerancja, dystans do samego siebie, cierpliwość, zadowolenie z teraźniejszości, pewna doza optymizmu oraz dobrostan psychiczny.
Ostatnio coraz większego znaczenia nabiera psychologia pozytywna. Zajmuje się ona szczęściem i dążeniem do szczęścia. Bada znaczenie miłości i samorealizacji. A w rozwoju osobowości ważna jest samoocena i określenie własnych możliwości, które warto rozwinąć. Niestety od dziecka nieraz jesteśmy oceniani zbyt nisko. A tymczasem w małżeństwie i rodzinie koniecznym jest podnoszenie oceny wzajemnych wartości. A w życiu człowieka ważny jest też nastrój, czyli zaspokojenie podstawowych potrzeb, a więc dobry sen, czy dobre odżywianie. Sumarycznie psychologowie zalecają, aby każdy człowiek dążył do szczęścia. Lecz aby być szczęśliwym trzeba rozwijać swoją osobowość harmonijnie.
A oto kilka zagadnień poruszonych w ożywionej dyskusji. Kiedyś była popularną książka “Młodzieniec z charakterem “, której autorem był Węgier, Tihamer Toth. Dzisiaj obserwujemy znowu renesans rozwoju charakteru; istnieje też pismo p.t. “Charakter”.
A na emigrację udali się ludzie w pogoni za szczęściem, lub aby uniknąć nieszczęścia. I tu ważnym jest utrzymanie więzi z rodziną w kraju i na świecie.
Ktoś wspomniał, że szczęście polega na zachowaniu równowagi między potrzebami a ich zaspokojeniem. Nie należy więc spodziewać się za wiele ani od rzeczywistości, ani od krewnych czy znajomych. Albowiem, gdy inni nas zawiodą, możemy poczuć się nieszczęśliwi. Zaś aby być często w dobrym nastroju, warto posiadać jakieś interesujące hobby. Może to być ogrodnictwo lub sadzenie drzew i krzewów. Obserwowanie kwitnących roślin i ptaków zapewnia wiele chwil dobrego samopoczucia i pozwala zapomnieć o codziennych kłopotach.
Na spotkaniu w Konsulacie było wiele osób szczególnie z młodszych generacji. A my jesteśmy wdzięczni prelegentowi, profesorowi Andrzejowi Sękowskiemu i osobie, która zaaranżowała ten odczyt, księdzu Stanisławowi Skibickiemu. Dziękujemy też za gościnę panu Konsulowi Generalnemu, Danielowi Gromannowi. Oby takich spotkań było więcej.

Danuta i Jerzy Moskała
___________________________________________

_________________________________________

Ze strony Wolna Polska

aPOlityczni dziennikarze

W środowisku dziennikarzy za niegodziwość uchodzi tylko konserwatyzm. Media tolerują wszystkich kolegów po fachu, póki mówią źle o PiS-ie - pisze Stanisław Żaryn.

Przy okazji kampanii prezydenckiej w mediach mainstreamowych znów rozpoczęła się debata o zaangażowaniu politycznym dziennikarzy. Kolejny raz konserwatywnych publicystów nazwano partyjniakami, przyklejono łatkę propagandzistów na usługach, oskarżono o wysługiwanie się partii, zaś telewizję publiczną nazwano PiS-owską, ignorując fakt, że rządzą nią również ludzie związani z SLD. Bo w środowisku dziennikarzy za niegodziwość uchodzi tylko konserwatyzm. Media tolerują wszystkich kolegów po fachu, póki piszą źle o PiS-ie. To w Polsce jest głównym wyznacznikiem politycznej neutralności dziennikarzy i przestrzegania zasad etyki zawodowej. Prezentowanie światopoglądu zbliżonego do Prawa i Sprawiedliwości skazuje w mediach na polityczne zaszeregowanie i oskarżenie o łamanie zasad rzetelności. Dzieje się tak, chociaż dużo częściej to dziennikarze lansujący PO czy SLD sprzeniewierzają się etyce.

To właśnie dziennikarze liberalni i lewicowi włączyli się za czasów Prawa i Sprawiedliwości w ostrą partyjną nagonkę na rząd, wmawiając mu chęć budowy państwa totalitarnego, nienawiść do społeczeństwa, obsesyjną chęć podsłuchiwania każdego obywatela i zagrożenie dla demokracji. Do dziś środowisko dziennikarskie nie rozliczyło się z tej zmasowanej akcji zakłamywania obrazu rządów PiS. A o tym, że obraz ten był zakłamany, może świadczyć choćby fakt, że żadne z oskarżeń o nieprawidłowości nie znalazło do tej pory swojego finału w sądzie, ustrój państwa za czasów rządów PiS nie zbliżył się na krok do autorytaryzmu, większe nieprawidłowości dotyczące podsłuchów wyszły na jaw za rządów PO, a PiS jako nieliczna partia nie jest zamieszana w żadną aferę uderzającą w podstawy demokracji.

Mimo tego przed wyborami prezydenckimi publicyści liberalno-lewicowi wrócili do retoryki sprzed kilku lat. Znów straszyli Polaków wrednym Jarosławem Kaczyńskim, pomstowali na krótką pamięć społeczeństwa. „Jak można lekceważyć widmo recydywy IV RP” - grzmiał w „Gazecie Wyborczej” Jarosław Kurski. Na łamach tej gazety wielu publicystów zastanawiało się, jak można było zapomnieć o tym kaczystowskim państwie, które doprowadziło do śmierci Barbary Blidy, w którym wszyscy czuli się zastraszeni i zniewoleni, w którym władza oskarżała przedsiębiorców o to, że mają, albo chcą mieć, w którym przeciwnicy polityczni PiS mogli chodzić tylko po zmroku, w którym wszystkim było duszno, ciasno i źle. Ta kampania pokazała jasno, że część dziennikarzy wciąż nie wyleczyła się z obsesyjnej niechęci do Jarosława Kaczyńskiego. Owa chorobliwa nienawiść do byłego premiera skłania od lat wielu publicystów, by w walce z nim stosować insynuację, manipulację i kłamstwo.

Nawet w czasach rządów Platformy Obywatelskiej wielu wolało nadal straszyć PiS-em niż patrzeć na ręce władzy. Popierano partię rządzącą tylko w imię niszczenia Kaczyńskiego i blokady jego powrotu do władzy. Do kanonów złamania zasad rzetelności dziennikarskiej powinna przejść rozmowa, jaką Tomasz Lis przeprowadził pod koniec 2008 roku z Adamem Michnikiem. Obaj dziennikarze, uchodzący w mediach za wzór do naśladowania, zionęli nienawiścią do PiS, powtarzali tezy o rzekomej autorytarności tej partii, wytykali błędy pisowskiemu rządowi, zapominając zupełnie, że już od roku partia ta nie rządzi Polską. Jednak nowej władzy publicyści postanowili się nie przyglądać. Choć rozmowa, która odbyła się w TVP, była zupełnym zaprzeczeniem tego, czym dziennikarze powinni się zajmować, środowisko medialne nie zawrzało, nie mówiono o skandalu, czy partyjnej przynależności któregoś z rozmówców. Obaj nadal uchodzą w środowisku za neutralnych i rzetelnych komentatorów życia publicznego.

Podobnie nikt nie szufladkuje lansowanego media Waldemara Kuczyńskiego, który w swoich tekstach w „Gazecie Wyborczej” i na swoim blogu twierdzi, że Jarosław Kaczyński gardzi Polską, jej ustrojem i konstytucją, dąży do likwidacji obecnego kształtu państwa, jest wrogiem III Rzeczypospolitej, że jako prezydent rozpocznie walkę z Polską i wszystkimi politykami. Publicysta słowami typowymi dla polityków PO oskarżał również PiS, że wykorzystuje tragedię smoleńską do politycznej rozgrywki, wzywając rząd do zwrócenia się do Moskwy o przekazanie Polsce śledztwa ws. przyczyn tragedii w Smoleńsku. Nie omieszkał nawet oskarżyć Lecha Kaczyńskiego o spowodowanie katastrofy 10 kwietnia. On już wie, że to pycha Kaczyńskiego zabiła prezydenta i prawie 100 innych pasażerów Tu-154.

Dyskusja o zaangażowaniu politycznym dziennikarzy rozgorzała tym razem po debacie prezydenckiej, podczas której rzekomo Joanna Lichocka zadała pytanie atakujące rząd. Została ostro skrytykowana przez polityków PO i Grzegorza Miecugowa, jedną z gwiazd TVN - jak mówił Andrzej Wajda - stacji zaprzyjaźnionej z Platformą. Czołowy prowadzący „Szkła kontaktowego” - audycji uderzającej w polityków PiS – zarzucił publicystce, że jak zwykle uderza w rząd, jej teksty są przewidywalne, a swoją postawą łamie zasady etyki dziennikarskiej.

Jednak to głównie media liberalne i lewicowe w swojej propagandzie naginają rzeczywistość i manipulują, by walczyć z obozem politycznym prezentującym inne niż one poglądy. Jednocześnie to właśnie ich dziennikarze wytykają palcami publicystów mających konserwatywny światopogląd i odbierają im prawo do jego głoszenia, oskarżając ich o tworzenie na partyjne zlecenie. W sporach dziennikarskich tylko liberalno-lewicowi publicyści szafują oskarżeniami o partyjniactwo swoich oponentów politycznych, uciekając od merytorycznej dyskusji. Jednocześnie zawłaszczają pojęcie neutralności. Jest to bardzo niebezpieczny syndrom ograniczania debaty publicznej w środowisku, które ma patrzeć władzy na ręce. Jeśli stosuje ono podwójne standardy we własnych szeregach, trudno, żeby media w Polsce w sposób neutralny patrzyły na politykę i z taką samą skrupulatnością rozliczały różne obozy rządzące krajem.

Każdy dziennikarz ma prawo do poglądów i ich wyrażania. Jednak trzeba głośno protestować, gdy tacy dziennikarze, jak Jacek Żakowski – publicznie popierający SLD, Monika Olejnik – TVNowska lwica, która łagodnieje na widok działaczy SLD, UW i PO, Wojciech Mazowiecki – zawdzięczający ostatnie lata swojej kariery sprzeciwowi wobec lustracji, Tomasz Wołek – uchodzący niegdyś za konserwatystę, atakujący obecnie z zaciekłością neofity wszystko, co prawicowe, Tomasz Lis – wykazujący się dużą dozą wyrozumiałości w stosunku do PO i atakujący w sposób chamski kolegów po fachu, czy Grzegorz Miecugow – którego głównym zajęciem ostatnich lat było wyszydzanie potknięć językowych Lecha Kaczyńskiego, roszczą sobie prawo do mówienia, kto jest dziennikarzem, a kto partyjnym działaczem zatrudnionym w mediach.

Stanisław Żaryn

http://www.wolnapolska.pl/index.php/apolityczni-dziennikarze.html

_________________________________________________________

Polonia sydnejska uczciła pamięć ofiar katastrofy samolotu rządowego pod Smoleńskiem

2010-04-22T17:20:00.010+10:00

____________________________________________________

Wiersz przesłany przez pana kpt. ż. w. Krzysztofa Romowicza:

Nie jestem już żaden smarkacz,
Głowa pokryta siwizną.
Nie zagłosuję na Bronka,
Bo zbyt Cię kocham Ojczyzno.

Nie jeden ciężar na barkach
Dźwigałem, znosiłem trudy.
Nie zagłosuję na Bronka,
Bo dość mam kłamstw i obłudy.

Gdy spytasz mnie, niedowiarka
Dlaczego? Wyznam ci szczerze:
Nie zagłosuję na Bronka,
Bo w wasze cuda nie wierzę.

Skąd wiem, że to wybór niedobry?
Bo widzę, że Polska ginie,
Bo ktoś chce by tutaj znowu
Rządziła Merkel z Putinem.

Nie chcę mieć Prezydenta,
Z partii co dla wygody,
Wyprzeda Polskę szubrawcom
By sobie "pokręcić lody".

Na Bronka nie oddam głosu,
Za czasy, gdy był ministrem,
Za interesy dziwaczne,
WSI sprawy nieczyste.

Za to, co wciska Polakom
Oraz pozwala i sprzyja,
Robić te wszystkie szubrawstwa,
Piewcy penisa i ryja.

Za to, co wtedy szyderczo
Prezydentowi przytykał,
Kiedy weń snajper nie trafił,
Że zamach był jak wizyta.

Nie pójdę na Bronka głosować,
Bo w was jest obłuda i pycha,
Bo przez was afery, lewizna,
Koledzy Rycha i Zbycha.

Dziś w duszy mej zakamarkach,
Odkrywam decyzji sedno,
Na Bronka nie zagłosuję,
Bo nie jest mi wszystko jedno.

Wybaczcie drwinę i sarkazm,
Patriotyzm z wiekiem się zwiększa,
Ja zagłosuję na Jarka,
Bo Polska jest najważniejsza.
______________________________________________

Żałobna Msza Święta w sydnejskiej Katedrze w obiektywie Tomka Koprowskiego.
Niedziela 18 kwietnia 2010r, godz. 18.00

foto Tomek Koprowski
__________________________________________________

Więcej zdjęć na: www.fotogaleriaradia2000fm.blogspot.com

Koncert Chopinowski w Sydney i w Canberze

2010-03-22T23:00:00.020+11:00

___________________________________________________

Na obu koncertach był nasz fotograf Tomek Koprowski.
Oto jego fotograficzne sprawozdanie z tych koncertów.
SYDNEY

Foto: Tomek Koprowski
_____________________________________________________

CANBERRA

Foto Tomek Koprowski
_________________________________________________

11 Festiwal PolArt w Adelajdzie, relacja Bogumiły Filip

2010-02-15T19:59:00.017+11:00

_____________________________________________

27 grudnia 2009 roku – Uroczystości inaugurujące 11 festiwal PolArt 2009/2010 w Adelajdzie

27 grudnia odbyły sie trzy ważne uroczystości inaugurujące 11 Festiwal Pol-Art 2009/2010. Oficjalne otwarcie festiwalu zaplanowano na godzinę 11.00 w prestiżowej sali gmachu biblioteki w Royal S. A. Society of Arts Gallery, z udziałem premiera Południowej Australii mr. Mike Ranna.

Gospodarz Polartu, był nieobecny na oficjalnym otwarciu, w jego imieniu przemawiał minister do spraw wielokulturowości mr. Michael Atkinson, przybyły inne także ważne osobistości: honorowy Lord Mayor w Adelaide mr. Michael Harbison, mr. Hieu Van, Lieutenat Gavernor, Chairman of the SA Multicultural and Ethnic Commission, ambasador RP p. Andrzej Jaroszyński, honorowy konsul polski w południowej Australii p. Andrzej Ross, konsul d/s Polonii i kultury RP p. Dominika Mosek, przewodniczący Polskich Organizacji w Australii i N.Z p. Andrzej Alwast, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Pol-Art 2009 p. Andrzej Munk, prowincjał Towarzystwa Chrystusowego, ks. Tadeusz Przybylak - kapelan PolArtu, ks. Zenon Broniarczyk TChr, ks. Krzysztof Chwałek TChr, ks. Tomasz Bujakowski OFM.
Byli także obecni członkowie Komitetu Organizacyjnego Polartu, zaoproszeni członkowie organizacji polonijnych oraz przedstawiciele zespołów folklorystyczych, teatrów, zespolów muzycznych, poetów, malarzy i innych artystów, a także przedstawiciele mediów.

Przewodniczący Polartu p. Andrzej Munk i p. Marysia Hock - członek komitetu Polartu do spraw sponsorstwa - powitali wszystkich zebranych i zaprosili do udziału w imprezach całego Polartu.
Pierwszy przemawiał minister Wielokulturowości w Adelaide, mr. Michael Atkinson, nastepnie ambasador RP p. Andrzej Jaroszyński oraz przewodniczący Polartu p. Andrzej Munk.
Całość uroczystości otwarcia PolArtu 2009/2010 prowadziła p. Marysia Hock.

Oprawę muzyczną przygotowali młodzi artyści, którzy grali utwory Fr. Chopina ubrani w piękne stroje ludowe. Należy podkreślić, że były to dzieci i młodzież różnej narodowości. W pięknej scenografii, uczestnicy otwarcia Polartu 2009, częstowali się kanapkami, pierogami, owocami, szampanem, winem i sokami.
Przygotowano 70 wystaw, a cała impreza odbyła się w bardzo sympatycznej i przyjaznej atmosferze.

O godzinie 14.00 w katedrze pw. św. Franciszka Ksawerego w Adelajdzie odbył się godzinny koncert kolęd w wykonaniu solistek: Alicji i Danieli Jędrzejczak oraz Wali Grant, wystąpiły rownież chóry: „Tatry“, „Polanki“, „Kantores“. Konferansjerkę prowadziła Lucyna Krawczyk. Nad całością czuwała Jola Kozak.

Uroczystą Mszą Św. o godz. 15.00 rozpoczęliśmy Polart 2009/2010.
Liturgię celebrował arcybiskup Philip Wilson w koncelebrze: rektora Polskiej Misji Katolickiej w Australii i N.Z - ks. Wiesława Słowika, prowincjała Księży Chrystusowców, ks. Tadeusza Przybylaka, kapelana PolArtu ks. Zenona Broniarczyka, ks. Krzysztofa Chwałka, ks. Macieja Piaskowskiego, ks. Marka Ptaka, ks. Mariana Szablewskiego oraz ks. Tomasza Bujakowskiego.
Katedra była wypełniona po brzegi wiernymi. Mszę Św. przygotował kapelan Polartu, ks. Zenon Broniarczyk, przy współpracy Barbary Gębski. Były akcenty polskie i angielskie.
Polacy mieli okazję śpiewać wszystkie kolędy w języku polskim. Dary nieśli młodzi ludzie w polskich regionalnych strojach. Cała oprawa Liturgii i oprawa muzyczna była przygotowana bardzo starannie.
Po zakońceniu Mszy Św. Polacy, którzy przyjechali na Polart do Adelaide z różnych stron Australii, przyjaźnie rozmawiali ze sobą.

W poniedziałek, 28 grudnia odbyły się niezapomniane „Dożynki“, które rozpoczęły się hejnałem oraz pięknym „ Krakowiakiem“, w wykonaniu 11 zespołów folklorystycznych z całej Australii. Tańczyło ok. 500 krakowiaków.
Zespoły nadchodziły ze wszystkich stron, z prawej, lewej, od wody i ze sceny. Takiego „Krakowiaka“ jeszcze nie było. To było cudo!
Dożynki otworzył premier Południowej Australii mr. Mike Rann oraz ambasador RP p. Andrzej Jaroszyński.
Do udziału w występach, a także korzystania z różnych stoisk zaprosili nas: przewodniczący Komitetu Organizacyjnego PolArtu p. Andrzej Munk i p. Marysia Hock - członek komitetu Polartu do spraw sponsorstwa, która wspólnie z p. Pawłem Zającem prowadziła konferansjerkę.
W Dożynkach uczestniczyli równiż zaproszeni goście, ktorzy uczestniczyli w oficjalnym otwarciu PolArtu i w uroczystej Mszy Św.
W występach dożynkowych wzięły udział zespoły folklorystyczne, zespoły muzyczne, soliści. Były pierogi, placki i inne polskie potrawy. Nie zabrakło napojów i słodyczy.
Było bardzo gorąco, ale równie bardzo przyjemnie.

Tekst i fotografie - Bogumiła Filip
________________________________________________

Krzyż Zesłańców Sybiru dla Stena Tremtiaczego. 30 lat temu, dobrze znana Polonii australijskiej - Maria Nowak, założyła szkołę polską w Johannesburgu!

2009-12-04T18:57:00.012+11:00

___________________________________________________

11 grudnia 2009r. na uroczystoci z okazji Świąt Bożego Narodzenia
znanemu Polonii sydnejskiej zapaśnikowi i pisarzowi
Stanisławowi Tremtiaczemu
został wręczony Krzyż Zesłańców Sybiru, przyznany mu w październiku 2009r. przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

Krzyż wręczył Konsul Generalny p. Daniel Gromann

Zdjęcia z uroczystości nadesłał Tom Koprowski
____________________________________________________

Tekst: Barbara M.J.Kukulska
Johannesburg -Południowa Afryka
Zdjęcia: Janek Kopeć
30 lecie Szkoły Polskiej im.Jana Pawła II

W dniu 4 października 2009 roku zapoczątkowaliśmy obchody 30 lecia założenia Szkoły Polskiej im. Jana Pawła II w Johannesburgu. Pierwsze lekcje odbyły się 5 sierpnia 1979, a zapisało się wówczas aż 100 dzieci na nauczanie w języku polskim.
Te istotne fakty przekazała Marysia Nowak, pierwsza kierowniczka szkoły, współzałożycielka. Tak jak udało się nam ustalić, matki, które chciały uczyć dzieci języka polskiego porozumiały się i wspólnie podjęły nauczanie w klasach. Miało to przedsięwzięcie duże poparcie ojca Tadeusza Walczaka i Zjednoczenia Polskiego w Johannesburgu, gdzie Marysia Nowak była Wiceprezesem. Marysia Nowak wraz z córką Basią (pierwszą uczennicą w szkole!) przyjechały z Australii aby spotkać się z przyjaciółmi i swoją obecnością podkreślić niebywałą wagę istnienia szkoły polskiej w kraju o jedenastu oficjalnych językach.
Przez okres trzydziestu lat, szkoła przeżywała wzloty i upadki, zmiany kierownictwa, nauczycieli, lokalizacji. Nie wpływało to korzystnie na rozwój szkoły, ale ciągle są potrzeby wśród Polonii i pomimo przejściowych trudności w okresie istnienia, szkoła trwa i odnosi duże sukcesy w nauczaniu nie tylko języka ojczystego, ale również historii Polski, geografii Polski, piosenek i wierszy w języku, który jest bardzo trudny dla dzieci urodzonych w Południowej Afryce.
Uroczystość w dniu 4 października, w kościele polskim w dzielnicy Norwood.
Mszę św. zamówioną przez obecne kierownictwo szkoły odprawił ks. Faustyn Jankowski (T.Chr.).

Wzruszające było spotkanie po latach Marysi Nowak z koleżankami współzałożycielkami: Krysią Jaworską, Ewą Woźny, Czesią Zdziarską i Tomkiem Kühn’em oraz z Siostrami Służebniczkami. W Mszy św. uczestniczyły dzieci ze Szkoły Polskiej, nauczyciele, rodzice, parafianie.
Podczas Mszy św. kierowniczka - założycielka i obecna kierowniczka szkoły siedziały w jednej ławce, jak dobre znajome, choć poznały się krótko przed uroczystością. Po zakończeniu Mszy św. składane były życzenia-gratulacje Marysi Nowak za tak wspaniałe działanie organizacyjne przed 30 laty, które dało efekty nauczenia wielu grup wiekowych dzieci i młodzieży mowy polskiej i przekazania podczas lekcji polskich tradycji i zaznajomienia z kulturą polską.
Kwiaty otrzymała Marysia od Rady Parafialnej i Kawiarenki przy kościele w Norwood, od kierowniczki szkoły Ani Pietrasik. Wymienione też zostały okolicznościowe upominki a dzieci zaprezentowały swoją znajomość polskiego poprzez odśpiewanie piosenek i deklamację wierszy.
Urozmaiceniem występów dzieci podczas piosenki „Barka”, było spontaniczne tworzenie przez Marysię Nowak, baniek mydlanych, błyszczących w świetle całą gamą tęczy.
Marysia Nowak zarecytowała specjalną na tę okazję, wersję wiersza „Lokomotywa” w ciekawej interpretacji wizualno-słownej. W sali Kawiarenki, wśród kolorowych balonów którymi obdarowała Marysia dzieci, rozlegały się radosne powitania.
Marysia, jako szczególny gość została zaproszona do zwiedzenia Biblioteki Polskiej prowadzonej przez Panie: Zofię Gooch i Elę Kühn.
Następnie w programie uroczystości było złożenie kwiatów pod Pomnikiem Katyńskim. Uczciliśmy pamięć Polaków, którzy oddali swoje życie w obronie Ojczyzny podczas II wojny światowej oraz zginęli zamordowani w Katyniu. Odśpiewaliśmy „Jeszcze Polska nie zginęła...”.

Przekazaliśmy przesłanie, aby dzieci w Szkole Polskiej im. Jana Pawła II uczyły się historii Polski, patriotyzmu i szacunku do ludzi, którzy polegli w tamtych wojennych czasach.
Zarząd Zjednoczenia Polskiego w Johannesburgu zaprosił nauczycieli Szkoły Polskiej na lunch do Wanderers Club, gdzie zaszczytnymi gośćmi były Marysia Nowak z córką Basią oraz Krysia Jaworska, Ewa Woźny, Czesia Zdziarska i Tomek Kühn. Prezes Barbara Kukulska w swoim wystąpieniu podkresliła doniosłą rolę założycieli szkoły. Szkoły kształcącej dzieci w duchu polskim.
Marysia otrzymała Dyplom Członka Honorowego Zjednoczenia Polskiego w Johannesburgu wraz z książkami autorstwa B. Kukulskiej „Polskie Jubileusze w Południowej Afryce” i „Śpiewnik”.
Wpis dedykacji od autora: „Książka ‘Polskie Jubileusze w Południowej Afryce’, to tylko cząstka historii Polaków zamieszkałych pod Krzyżem Południa. Nasze życie dnia codziennego dostarcza ciągle niezapisane karty... Drogiej Marysi Nowak składamy podziękowanie za wkład w historię Polonii w RPA.”
Dla szkoły podarowane zostały: książka „Polskie Jubileusze...” i „Śpiewnik”.
Prezes podkreśliła: „to wielka zasługa Marysi, że powstała szkoła, gdyż ona ma charyzmat i ogień wewnętrzny. Tak jak ogień olimpijski jest zapalany i płonie przez lata, tak w nas płonie polskość, którą staramy się przekazać młodemu pokoleniu i nauczyć nasze dzieci i wnuki języka polskiego.”
Marysia Nowak w sposób dowcipny opowiedziała jak poznała swojego przyszłego męża w Anglii i dalsze koleje ich losu, a także jak osiedlili się w Południowej Afryce, gdzie urodziło się ich czworo dzieci.
W roku 1985 z całą rodziną przenieśli się do Australii i tam też Marysia działa w organizacjach polonijnych, harcerstwie i szkole polskiej. Ania Pietrasik, kierowniczka szkoły – najdłuższej kadencji, opowiedziała o swojej pracy z uczniami i pracy zespołu nauczycielskiego. Szkoła Polska im. Jana Pawła II jest szkołą niedzielną.

Zajęcia odbywają się w Bryanston w budynku szkolnym.
Do szkoły uczęszcza obecnie tylko 20 do 30 dzieci. Teraz rodzi się niewiele dzieci, gdyż Polonia starzeje się a młodzi wyjeżdżają. Mimo to jest nadzieja, że szkoła nie przestanie istnieć. Urodziły się bliźniaki i w przyszłości zasilą szkołę!

Podczas lunchu w niekonwecjonalnej atmosferze serdecznych rozmów, poczyniono plany zorganizowania w przyszłym roku wyjazdu grupy młodzieży na obóz do Marysi, do Australii.
Może to kosztowne i śmiałe przedsięwzięcie zainteresuje sponsorów i dojdzie do skutku.
Miła atmosfera, radość dominowało w tym spotkaniu. Śpiewane były polskie piosenki, mówione skecze.
Pod koniec, wszyscy zatańczyli w korowodzie: „Szła dzieweczka do laseczka... znalazłem krainę, znalazłem dziewczynę, znalazłem Marysię, co kocham ją!”
Pożegnaniom nie było końca!

Droga Marysiu,
dziękujemy, że przyjechałaś do Południowej Afryki na Jubileusz 30 lecia Szkoły Polskiej im. Jana Pawła II, szkoły, której byłaś współzałożycielką. Swoją obecnością uświetniłaś spotkanie w polonijnym gronie i połączyłaś dwa kraje Australię i Południową Afrykę - pomostem przyjaźni.
___________________________________________________

Jubileusz Polskiej Szkoły Sobotniej w North Shore w Sydney

2009-10-27T20:41:00.019+11:00

____________________________________________________

UWAGA!!!
W TYM ROKU PONOWNIE SPOTYKAMY SIĘ NA DARLING HABOUR!
Zapamiętaj - 6 grudnia - Tumbalong Park!

___________________________________________________

Minęło już 21 lat
jak na North Shore w Sydney
powstała polska Szkoła Sobotnia Dzielnic Północnych.

Początki były wręcz romantyczne, bo pierwsze lekcje odbywały się w pięknej scenerii kościółka w Roseville. Po kilku miesiącach dzieci uczyły się już pod skrzydłami Macquarie University, dzięki inicjatywie dr Edwarda Ronowicza, ówczesnego szefa Polish Studies na tej uczelni, oraz dzięki pełnej zapału i energi grupie rodziców a w niej Janusza Fibricha – pierwszego kierownika szkoły i jego żony Teresy.
I tu właśnie – w Macquarie Theatre – w sobotę 19 września br świętowano ten radosny jubileusz z wielką emocją i serdecznością wzajemną. Było to wspólne święto dzieci, nauczycieli oraz kierownictwa. Trud przygotowań spadł zatem na dyrektorkę tejże Szkoły, panią Elżbietę Cesarską, która od lat osiemnastu pełni tę ważną funkcję.

Część oficjalną rozpoczął dyskurs nowego konsula RP w Sydney, pana Daniela Gromanna, który włada językiem hiszpańskim prawie jak Cortazar, ale tego wieczoru przemawiał do nas w języku Dickensa, a następnie naszego Reja – jakby dalekiego patrona szkół polskich, bo przecież to on nas uczył, iż Polacy nie gęsi! Jego duch był na pewno z nami, choć nie jego utwory – może za trudne dla dzieci na emigracji. A dobrych rad nam Rej też nie szczędził jak np. „W opilstwie czas marnie ginie poczciwemu… Pijany ku bestyjej podobny, a na poły umarły”. W „Figlikach” zaś bawił rubaszną satyrą.
Podczas wieczoru recytowano za to wdzięczne wierszyki Eli Chylewskiej, pisane z pewnym konceptem ( np. „Ortografia”), a jeden nawet czytaliśmy w programach, drukowanych przez firmę Sebastiana Bandali. Chwała mu za to! Zacytujmy ostatnią strofkę:
A to wszystko dzięki naszym
Jest nauczycielkom
Dzisiaj bardzo dziękujemy
Im za pracę wielką
Dziękowano więc im tego wieczoru, zwłaszcza po wystąpieniach dostojnych gości - pani Natashy Post, z Departamentu Edukacji oraz pana Rona Chen, dyrektora Sobotnich Szkół w Chatswood. Atmosferę zelektryzowała później pani Maria Nowak, przewodnicząca Polskiej Macierzy Szkolnej, recytując „Lokomotywę” Tuwima, stosownie inkrustując ją odniesieniami do Jubileuszu oraz do stacji North Ryde, ponieważ od czterech lat lekcje odbywają się już w North Ryde Public School.
Dodajmy, że pani Marysia Nowak ma z pewnością najwięcej atutów, by zajmować najwyższe stanowisko w Macierzy. Urodzona w ojczyźnie cudownego Szekspira i mądrego Orwella ( jedynego Anglika, która pojął piekło totalitaryzmu ), pani Maria pielęgnowała jednak polską mowę wszędzie tam, gdzie stanęła jej stopa. Nawet w Afryce Południowej założyła polską szkołę, która w tym roku obchodzi 30-lecie istnienia. Pani Maria leci więc do Johannesburga na inny jubileusz! Wiele zasług ma też na polu harcerstwa.

Następnym mówcą był pan Andrzej Siedlecki, aktualny koordynator i wykładowca Polish Studies na Macquarie University. Wielce zasłużony na tym polu (obok kariery teatralnej jako reżyser oraz aktor) pan Siedlecki ma wiele autentycznych osiągnięć w dziedzinie Polish Studies. W swoim niedługim wystąpieniu podkreślił to, że o znaczeniu nauczania języka polskiego na emigracji pięknie mówił już pan konsul Gromann. W tej sytuacji niewiele było więc do dodania.
Z kolei Anthony Stankiewicz, uczeń klasy maturalnej powiedział nam ile radości oraz korzyści ma z nauki ojczystego języka, który tak bardzo przydaje się podczas wyjazdów do Polski. Rolę konferansjerów pełnili Marta Chylewska i Lech Szołoch byli uczniowie szkoły z udziałem również Eli Chylewskiej.

Wystąpił potem zespół taneczny dzieci „Mała Syrenka”. który jest częścią prawie 100 osobowego zespołu "Syrenka" , prowadzonego przez pana Alexa Brak, byłego ucznia szkoły. Jednak to pani Halina Borysiewicz zajmuje się maluchami, ona uczy ich tańca. Dzieci wysypały się na scenę niczym kwiaty na łące, wianki noszone przez dziewczynki takie robiły wrażenie.
I – jak pisał Rej – „Mało dalej za drzewy piękna łąka była
Dziwnie rozlicznym kwieciem z daleka się pstrzyła”
…Zespół wykonał krakowiaka, dzieci tańczyły z infantylnym czarem – był to widok naprawdę wzruszający, mógłby poruszyć nawet sfinksa.
Dziękowano potem wszystkim nauczycielom, a najbardziej zasłużonym wręczano grawerowane w metalu i drewnie dyplomy. Rekordzistką jest tu Ania Depczyk, która uczy od 19 lat, a tuż za nią idą pani Ania Gregory ( lat 18) oraz Ela Kłosowska z Mariolą Bejnar ( po 17 lat). Po 11 lat uczyły zaś Ela Starzyńska i Barbara Gondek, ta ostatnia uczy w szkole średniej w Chatswood. Dziękowano też polskim księżom za lekcje religii, a podziękowania te odebrał obecny na sali ks. Artur Botur.

Grawerowane jubileuszowe statuetki wręczono nauczycielom, którzy uczyli w szkole lub uczą od niedawna i tak to otrzymały następujące osoby: Maria Maciejewska – jedna z pierwszych nauczycielek, Danuta Smogorzewska, Małgorzata Goetel, Dorota Usień, Bogusia Michałowicz, Zofia Braksator, Maria i Jurek Leszczyńscy, Janusz Tyda, Jola Jabłonowska, Marzena Stankiewicz, Ela Tatara, Andrzej Siedlecki. Uff, mam nadzieję, że nie opuściłem nikogo…
Jubileuszową pamiątkę otrzymali również pionierzy zakładający szkołę, których wkład jest godny podkreślenia i przypomnienia a wśród nich znalazły sie takie osoby jak Tereska i Janusz Fibrich, Ela i Andrzej Brak, Tereska i Janek Poźniak, Lucynka i Zbyszek Sumińscy, Teresa i Jozef Adamscy, Ela i cała rodzina Chylewskich, Grażyna i Paweł Otrębscy i tak jeszcze wielu można wymieniać.

Wreszcie wyświetlono film „21 lat Naszej Szkoły”, z materiałów nakręconych przez Elżbiete Cesarską, zmontowany przez pana Oskara Kantora w rekordowym tempie, zważywszy dużą ilość materiałów. Udało mu się zrobić film atrakcyjny, żywy a nie martwą laurkę na jubileusz. Film rozpoczyna scena nadania pani Eli Cesarskiej Srebrnego Krzyża Zasługi od prezydenta Kaczyńskiego, nic dziwnego – bo dewizą pani Eli jest „szkoła to moje serce”!... Wydaje się też, że to właśnie pani Cesarskiej należał się krzyż złoty, ale o tym jakoś nie wiedział pan prezydent, zdezorientowany opiniami z konsulatu.

Wywiady z byłymi alumnami szkoły, sceny z wypraw harcerzy, a nawet wzmianka o pisemku „Wesoły Wróbelek”, wydawanym przez dzieci, wszystko to oglądamy na ekranie. Pan Oskar spisał się na piątkę, jest w końcu specem od filmów.

Finał był tradycyjnie przy stołach, które uginały się od smakołyków, zupełnie jak w rymach Reja: „…oliwki, limunije, mustardy, kapary”. A słynne z wyborności polskie ciasta podano na deser. Przy kawie czy herbacie rozmawiano długo, a wśród nas pląsały jeszcze dzieci w strojach krakowskich, które cieszyły oko i serce. Z mikrofonem widziano tego wieczoru też panią Annę Sadurską z SBS, co świadczy o poważnej randze imprezy. Za cztery lata minie 25 lat, to ci dopiero będzie wesele!
Marek Baterowicz
_____________________________________________________

ELIMENTARZ

Ela ma kota. Ten kot to szkoła.
Ela do szkoły chodzi wesoła.
W każdą sobotę dziewiąta rano
Widzimy Elę nieco zaspaną.
Służy swej szkole przez całe ranki,
Zaparzy kawę, rozda czytanki.
O szkole myśli zawsze i wszędzie,
Czy to w kościele, czy też w urzędzie.
Tysiące spraw załatwia wokół,
czasami chciałaby mieć święty spokój.
Wtedy się łasi kot do niej czule,
Zapominają, że były dwóje.
Ela go głaszcze i chwali wokół,
bo to najlepszy ze wszystkich kotów.
I teraz wiemy już przyjaciele:
To nie Ela ma kota. To kot ma Elę.

Elżbieta Chylewska
________________________________________________

65 rocznica Powstania Warszawskiego w konsulacie RP oraz pożegnanie kończących swoją misję w Australii konsulów

2009-08-09T15:57:00.040+10:00

___________________________________________________

Spotkanie polskich sportowców "weteranów" z sydnejską Polonią
w gościnnym domu byłego zapaśnika - Stena Tremtiaczego

________________________________________________

W sobotę 1 sierpnia wieczorem, w sali konsulatu RP w Sydney
odbył się uroczysty koncert poświęcony
65 rocznicy Powstania Warszawskiego.

Także żegnalismy się z trójką konsulów kończących swoją misję w Australii: z konsulem generalnym dr. Ryszardem Sarkowiczem, konsulami Iloną Kałdońską i Zbigniewem Augustynem - dziękując za kilkuletnią współpracę, życzymy im owocnej pracy na nowych placówkach.

A tak było tuż przed imprezą... Sala konsulatu zapełniała się...

Imprezę rozpoczął Tadeusz Tarmas (prezes sydnejskiego Koła AK) mówiąc o historii Powstania Warszawskiego

Marta Kieć-Gubała zapowiedziała koncert, jak również pożegnała odjeżdżających konsulów i ich rodziny.

Na fortepianie utwory Chopina i Szymanowskiego grał Maciej Pawela

Michał Macioch nie tylko deklamował wiersze, ale też wzruszająco śpiewał piosenki, które w czasie powstania towarzyszyły walczącym

Wiersze Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Jana Brzechwy, Tadeusza Szczepańskiego, Z. Kurkowskiego, E. Żytomierskiego, S. Balińskiego, Z. Jasińskiego "Rudego"( niewiele osób wie, że po wojnie mieszkającego w Australii), J. Babicza, T. Bojarskiej, A. Świrczyńskiej, T. Gajcego czytała trójka naszych znakomitych zawodowych aktorów: Marta Kieć-Gubała, Andrzej Siedlecki i Michał Macioch. Wyboru wierszy dokonała Marta Kieć-Gubała.
Akompaniowało dwóch równie znakomitych profesjonalnych muzyków: Maciej Pawela i Zbigniew Brodka. Nie muszę więc dodawać, że było to wydarzenie na najwyższym poziomie artystycznym. Dawno nie oglądaliśmy tak doskonale wyreżyserowanej, wzruszającej imprezy.
Publiczność zapełniła salę konsulatu całkowicie, a w czasie koncertu nie słychać było nawet oddechów (sic!, nagrywałam imprezę i zaświadczam: cisza była jak makiem zasiał...), nastrój był tak podniosły, wzruszenie tak ogromne, że dopiero na koniec podziękowano wykonawcom rzęsistymi i nieustającymi brawami.

Tego wieczoru, na akordeonie akompaniował Michałowi Zbyszek Brodka (na codzień doskonały pianista jazzowy)

Po koncercie, konsul generalny dr. Ryszard Sarkowicz, na zakończenie swojej czteroletniej kadencji, podziękował za współpracę Polonii i swoim pracownikom. Przede wszystkim Marcie Kieć-Gubale - wieloletniej pracownicy Konsulatu oraz swojej małżonce Annie Sarkowicz.

A po koncercie był czas na rozmowy, poczęstunek z wyjątkowej - bo poetyckiej kuchni Bohdana Szymczaka i prywatne pożegnania...

Na koniec, już bardzo późnym wieczorem, ostatni goście tradycyjnie odśpiewali odjeżdżającym konsulom "Tak niedawno żemy się poznali, a dziś pożegnania nadszedszedł czas..."

Dziękując Konsulatowi i wykonawcom za wieczór - który długo pozostanie w naszej pamięci - życzymy odlatującym konsulom i ich rodzinom szerokich lotów i wszystkiego najlepszego!
__________________________________________________

Informacja i fotografie Ela Celejewska
Uwaga! Każda fotka po kliknięciu na, powiększa się.

Bal "SYRENKI" - pod hasłem Parada kapeluszy.

2009-07-20T21:53:00.017+10:00

_________________________________________________

W sobotę, 30 maja 2009 roku, o godz. 18.00
w Klubie Polskim w Ashfield
odbył się wielki bal Zespołu Pieśni i Tańca „SYRENKA“,
pod hasłem „Fancy Hat Ball - Parada Kapeluszy“.

Na sali było bardzo kolorowo. Migały wszystkie kolory tęczy. Cudowne stroje zespołu „Syrenka“ mieniły się różnymi kolorami: złotym, niebieskim, zielonym, czerwonym, srebrnym, fioletowym. Nie sposób wymienić wszystkich kolorów...
Zgromadziło się ponad 300 osób - miłośników Zespołu „Syrenka“. Wydawało się, że sala klubowa nie pomieści wszystkich chętnych, ale oranizatorzy imprezy zadbali o to, aby goście byli zadowoleni.

Stoły nakryto białymi obrusami. Na obrusach ułożono czerwone serwetki i dużo kolorowych dekoracji. Głowy przybyłych gości zdobiły najróżniejsze, ciekawe i zmysłowe kapelusze.

Na powitanie, specjalny nastrój stworzyła muzyka zespołu muzycznego, kierowanego przez obowiązkowego, pogodnego i utalentowanego p. Jurka Ścisłowskiego, który nie tylko akompaniuje na wszystkich próbach „Syrenki“, ale również na wszystkich jej koncertach.

Na wstępie, przestawiciele „Syrenki“ powitali gości bardzo serdecznie i zaprosili na specjalnie przygotowany występ wszystkich grup zespołu. Z wielką ciekawością czekaliśmy na ten występ, który okazał się prawdziwą ucztę artystyczną.

W pierwszej kolejności zaprezentowała się starsza grupa, z niektórymi tancerzami ze średniej grupy, w tańcu „Andrzejki Lubelskie“. Ich uśmiech, radość i wspaniale przygotowany taniec pobudził nas wszystkich.

Następnie wystąpiła najmłodsza grupa Zespołu „Syrenki“ w nowych, kolorowych strojach. Wybiegli z dwóch stron sali – było ich chyba ze trzydzieścioro lub nawet więcej. Zatańczyli „Tańce Rozbarskie/Śląskie“. Wnieśli dużo radości i spontaniczności.

Fruwały fartuszki, spódniczki i kolorowe wstążeczki u wianków. Widać było wiele kamer video i aparatów fotograficznych, a publiczność nie posiadała się z zachwytu i radości. Były brawa, owacje i wiele śmiechu. Wszyscy tancerze z najmłodszej grupy po zakończeniu swojego występu usiedli na parkiecie, czekając na zakończenie programu artystcznego.

Tańce były przeplatane muzyką. Duet Adama Wąsiela i Jerzego Ścisłowskiego otrzymał ogromne brawa. Ten duet jest dobrze znany nam wszystkim.

„Tańce Opoczyńskie“ najstarszej grupy Zespołu Pieśni i Tańca „SYRENKA“ - to folklor energiczny, tańczony z werwą i precyzją. Wydawało się, że runie nowy parkiet w sali klubowej! Maluchy siedziały na parkiecie i podziwiały swoich najstarszych przyjaciół z zespołu.
W swoim tańcu doskonale radziła sobie średnia grupa. Zatańczyli oni „Tańce Kaszubskie“. Mają wspaniałą przyszłość przed sobą. Zaprezentowali się bardzo ładnie, w dobrze przygotowanym tańcu.

Po wrażeniach tanecznych nastąpiła mała przerwa na konkurs kapeluszy. Wszystkie kapelusze były ciekawe i każdy oznaczał coś innego.

Na zakończenie programu artystycznego zobaczyliśmy „Szalony Folklor“ w wykonaniu najstarszej grupy. Jest to połączenie folkloru z tańcem i muzyką młodzieżową.

To był prawdziwie szalony taniec! Chwilami wydawało się, że tańczą w powietrzu - otrzymali wielkie brawa!

Po ostatnim tańcu, przy scenie zasiedli wszyscy tancerze - członkowie Zespołu „Syrenka“, w swoich przepięknych, kolorowych strojach. Najmłodsza grupa z przodu. Publiczność żegnała ich gromkimi brawami. Teraz była kolej na podziękowania.
Aleks Brak - prezes zespołu, a jednocześnie jeden z tancerzy najstarszej grupy, w imieniu całego Zespołu Pieśni i Tańca „Syrenka“ podziękował wszystkim, bez których ten zespół nie mógłby istnieć i następnie wręczono im kwiaty.

Szczególne ukłony skierowano w stronę Klubu Polskiego w Ashfield. Prezesowi Klubu Polskiego złożono podziękowania za to, że ten klub jest dla nich domem artystycznym, gdzie mają próby, występy i zabawy. Podarowano klubowi czek na kwotę $2000. BRAWO!
Widać było wzruszenie prezesa p. Mieczysława Swata.

A po programie artystycznym - coś dla ciała! Przygotowany obiad rozniesiono bardzo szybko. Na deser było ciasto, kawa i herbata.
Potem trwała zabawa. Do tańca grał p. Szczepan Sułkowski ze swoim zespołem muzycznym. Przez jakiś czas jeszcze dzieci niestrudzenie tańczyły na parkiecie. Dorośli bawili się do północy.
Należy podkreślić, że bal „Parada Kapeluszy“ należał do jednych z bardzo udanych bali „Syrenki“.

Życzymy Zespołowi Pieśni i Tańca „SYRENKA“ wielu dalszych wspaniałych i udanych występów artystycznych.

Tekst i fotografie Bogumiła Filip
_________________________________________________

Koniec jesieni, zima 2009

2009-04-27T19:26:00.017+10:00

________________________________________________

POLSKIE SZKOŁY W AUSTRALII
Jako przewodnicząca Komisji Oświatowej Polonii Australijskiej z wielką przyjemnością czytam artykuły w Tygodniku Polskim o szkołach polskich w Australii. Zuważyłam jednak, że nie wszystkie z nich zostały zaprezentowane na łamach tego tygodnika. A szkoda ponieważ sądzę, że na pewno warto byłoby o nich też się dowiedzieć. Postanowiłam zatem przedstawić informacje o jedynej w chwili obecnej, szkole polskiej w Zachodniej Australii, Polskiej Szkole Sobotniej imienia Adama Mickiewicza w Perth. W przeszłości polskich szkół w Zachodniej Australii było kilka, ale niestety, z różnych powodów zakończyły one swoją działalność.

Polska Szkoła Sobotnia im. Adama Mickiewcza w Perth istnieje od 1952 roku i jest jedną z pierwszych szkół polskich otwartych na terenie całej Australii. W tej szkole rozpoczęłam pracę jako nauczyciel tańca w 1968 roku, a w 1981 roku objęłam kierownictwo szkoły i prowadziłam ją nieprzerwanie przez następnych 27 lat. Praca w szkole nie była łatwa, ale dzięki poświęceniu i zaangażowamiu nauczycieli, szkoła systematycznie rozwijała się i umacniała. Ogromną rolę odegrali w tym również i rodzice. Bez nich szkoła nie istniałaby. Oni to właśnie w miarę swoich możliwości wspierali ją finansowo i moralnie. Polską szkołę w Perth również wspomagały i popierały organizacje polonijne z Perth.
W chwili obecnej do Polskiej Szkoły w Perth stopnia podstawowego i maturalnego uczęszcza 48 uczniów. Nauczyciele nie są zatrudniani przez Ministerstwo Szkolnictwa Zachodniej Australii i w szkole nie ma tzw. Community Language School.

Zajęcia w klasach stopnia maturalnego w Polskiej Szkole w Perth rozpoczęły się w 1996 roku. Dzięki pomocy byłej przewodniczącej Komisji Oświatowej Polonii Australijskiej p. Magdy Rzóskiej-Krzysztoń, szkoła przygotowała pierwszą uczennicę do matury z j. polskiego, która zdała ją z najwyższą oceną. Od tego przełomowego momentu, prawie każdego roku, uczniowie Polskiej Szkoły w Perth zdają maturę przed komisją egzaminacyjną z siedzibą w Południowej Australii. Odbywa się to wszystko w tym samym dniu i w tym samym czasie, gdy wszyscy inni uczniowie polskich szkół w Australii siadają do pisemnego egzaminu. Jedyna różnica dotyczy egzaminu ustnego. Ten egzamin uczniowie Polskiej Szkoły w Perth zdają telefonicznie pod kontrolą zatwierdzonych przez ministerstwo szkolnictwa nauczycieli. Świadectwa maturalne polskim maturzystom z Perth wręczane są podczas uroczystych akademii 11-sto Listopadowych. Bardzo często są one wręczane przez polskiego konsula z Sydney.

W Polskiej Szkole w Perth, tak jak w każdej innej szkole podstawowej, prowadzone są lekcje śpiewu, deklamacji wierszy i tańca. Od wielu lat wyuczone piosenki, wiersze i tańce prezentowane są na uroczystych akademiach 3 Maja i 11 Listopada. Trudno mi teraz wyobrazić sobie akademie bez udziału dzieci z Polskiej Szkoły. Zawsze ze wzruszeniem oglądam takie występy i cieszę się osiągnięciami uczniów i nauczycieli. W ciągu ostatnich kilkunastu lat szkoła zaprezentowała także wiele inscenizacji teatralnych, takich jak: Kot w Butach, Kopciuszek, Śpiąca Królewna, Krakowskie Wesele, Powrót Taty, Kubuś Puchatek, Abecadło Krakowskie, Piękna Nasza Polska Cała, Rzepka i, Jasełka. Wiele dzieci biorących udział w tych inscenizacjach wykazało się dużymi talentami aktorskimi i to właśnie oni są trzonem Młodzieżowego Teatru Polskiego Scena '98 prowadzonego przez O. Tomasza Bujakowskiego.
W Polskiej Szkole w Perth narodził się także znany zespół taneczny Kukułeczka który już się usamodzielnił i pięknie reprezentuje Zachodnią Australię na różnych festiwalach polonijnych i wielokulturowych. W chwili obecnej w szkole działa nowy zespół taneczny pod nazwą Mała Kukułeczka prowadzony przez instruktorki tańca które ukończyły czteroletni kurs folklorystyczny w Rzeszowie. Ciekawostką jest fakt, że instruktorki to absolwentki Polskiej Szkoły w Perth i tancerki z zespołu Kukułeczka.

Wiele lat temu, w Polskiej Szkole w Perth zainicjowano koncerty młodych talentów pod nazwą "Dzieci dla dzieci". Dzieci same zgłaszają swój udział w koncercie i bez pomocy nauczycieli prezentują swoje umjejętności w grze na różnych instrumentach, w śpiewie, recytowaniu wierszy lub pokazie rozmaitych sztuczek. Za udział w koncercie każdy uczestnik otrzymuje specjalny dyplom. Stwierdzam, że takie występy dla dzieci są bardzo efektywne, ponieważ wyrabiają w dzieciach odwagę, pamięć i umjejętności artystyczne.

Dzieci z Polskiej Szkoły w Perth biorą czynny udział w różnych konkursach nie tylko lokalnych, ale także ogólnoaustralijskich oraz polskich. Między innymi uczestniczyli w konkursach w których tematem były przykładowo: Druga Wojna Światowa, Powstanie Warszawskie, Solidarność, Generał Władysław Anders i Konrad Korzeniowski. W roku 2000 uczniowie z Polskiej Szkoły z Perth zdobyli aż 11 z 18 nagród w konkursie zorganizowanym przez radio SBS. Każdego roku w okresie wielkanocnym wszystkie dzieci biorą udział w konkursie pisanek którego organizatorem i fundatorem nagród jest Koło Polek w Perth.
Przez wiele lat w Zachodniej Australii organizowany był konkurs pod nazwą Multicultural Book Competition. Konkurs polegał na napisaniu i zilustrowaniu małej książeczki w wybranym przez dziecko języku. Dla ponad 800 uczniów i uczennic z różnych szkół, nie tylko etnicznych, była to wspaniała okazja do prezentowania swoich umjejętności w posługiwaniu się innymi językami. W tych konkursach dzieci z Polskiej Szkoły w Perth odnosiły duże sukcesy otrzymując za swoje prace wiele nagród i wyróżnień. Warto w tym miejscu nadmienić, że dzięki Radzie Polonii w Zachodniej Australii, nagrody konkursowe w roku 2004 wręczał polski konsul generalny dr Tadeusz Żyliński, a w roku 2006 Jego Ekscelencja Ambasador Polski Jerzy Więcław wraz z małżonką.

Od ponad trzydziestu lat Polska Szkoła w Perth ma stałą, comiesięczną pozycję w polskich programach radiowych Głos Polonii, emitowanych na antenie radia etnicznego 6EBA FM. W tych pozycjach prezentowane są nie tylko aktualne "Wiadomości ze szkolnego podwórka", ale także nagrane występy artystyczne dzieci.

Polska Szkoła w Perth uroczyście świętuje każdy kalendarzowy Dzień Matki, Dzień Ojca, Dzień Dziecka, a także Wielkanoc i Boże Narodzenie. Uroczystości Dnia Matki i Ojca rozpoczynają się Mszą Świętą dziękczynną, po czym są okolicznościowe występy artystyczne dzieci i poczęstunek przygotowany przez rodziców. Każdorazowo dzieci wręczją swoim rodzicom, wcześniej wykonane, pamiątkowe laurki.
Główną siedzibą Polskiej Szkoły w Perth jest Dom Polski który znajduje się obok plebanii i kościoła polskiego, szkoła ma zatem ścisły kontakt z O. Franciszkanami którzy prowadzą lekcje religii w szkole. W okresie Świąt Wielkiej Nocy, tradycyjne Święcone Szkoły Polskiej jest wielkim wydarzeniem w szkole które pozwala zapoznać i przybliżyć dzieciom piękne, polskie tradycje wielkanocne.

Sprawy finansowe to bardzo istotna rzecz dla każdej organizacji i w tym względzie Polska Szkoła w Perth nie jest wyjątkiem. Szkoła prowadzi skrupulatne rozliczenia z każdej imprezy, dotacji i opłat rodziców. Szkoła prowadzi sklepik dla dzieci, które często niecierpliwie czekają na przerwę w lekcjach, aby kupić sobie coś ze smakołyków przygotowanych przez troskliwe mamusie.
Od roku 1981 szkoły etniczne otrzymują na każde dziecko dofinansowanie od Rządu Stanowego i Federalnego. Kwota ta nie wystarcza jednak na prawidłowe funkcjonowanie szkoły tak więc rodzice muszą zbierać dodatkowe fundusze na pokrycie bieżących rachunków. Bardzo często jest to sprzedaż czekoladek lub loterie fantowe podczas różnych imprez szkolnych.
Od czasu do czasu dodatkowe fundusze szkoła otrzymuje z Fundacji im. Stanisława Bluma, Lotterywest i Konsulatu Generalnego w Sydney. Dzięki tym funduszom szkoła mogła kupić niezbędny sprzęt szkolny i komputerowy który ułatwia prawidłowe funkcjonowanie szkoły. Tak jak wiele innych szkół polskich w Australii Polska Szkoła w Perth otrzymała również pomoc ze Wspólnoty Polskiej, w postaci podręczników i sprzętu audiowizulanego.

Podróżując po Australii, zuważyłam duże zainteresowanie językiem polskim wśród dorosłych, którzy z różnych przyczyn chcą pogłębić swoje wiadomości o polskiej kulturze i o języku polskim. Najczęściej są to potrzeby osobiste, takie jak szybki wyjazd do Polski lub małżeństwo z osobą polskiego pochodzenia. Wielu z tych ludzi wyraża otwarcie swój żal do rodziców, że „nie posłali mnie do polskiej szkoły kiedy byłam małym dzieckiem, a teraz nie mogę się porozumieć z rodziną w Polsce...”. W tym przypadku Polska Szkoła w Perth może poszczycić się dużym osiągnięciem. Do szkoły uczęszcza regularnie, na cotygodniowe lekcje języka polskiego 20 studentów, którym lekcje sprawiają wielką przyjemność i którzy bardzo cieszą się ze swoich skromnych osiągnięć i postępów.

Praca szkół podstawowych jest bazą do nauczania podstaw języka i rozwijania go, wykorzystując różne formy i metody. Szczególnie wśród dzieci zajęcia muszą być ciekawe i interesujące. Wielokrotnie konkurują z innymi zajęciami, z których korzystają ich rówieśnicy, np. treningami sportowymi, lekcjami tańca czy muzyki.
W rozmowach z nauczycielami i rodzicami różnych szkół zauważyłam, że prawie wszystkie szkoły mają bardzo podobne kłopoty i cele do zrealizowania: naukę języka polskiego, propagowanie i zapoznawanie z polską kulturą i polskimi tradycjami. W większości są to szkoły prowadzone przez komitety rodzicielskie i pełnych entuzjazmu nauczycieli. Rodzice angażują się w tę pracę aby mieć pewność, że ich dzieci będą rozumieć i mówić językiem rodziców i przodków. Nauczyciele zaś, swoimi umjejętnościami i poświęceniem w ramach pracy społecznej, starają się spełnić oczekiwania rodziców. Rezultaty tych przedsięwzięć są takie, że w większości, uczniowie z przyjemnością uczęszczają na zajęcia szkolne w soboty.

Komitety Rodzicielskie borykają się z finansami i polegają całkowicie na opłatach ze strony rodziców i różnych Fundraising. Każdy z nas dobrze wie, że nauczyciele podstawowych polskich szkół sobotnich mają bardzo niskie wynagrodzenia, bardzo często wystarczające tylko na pokrycie kosztów przyjazdu do szkoły i materiały pomocnicze.
W niektórych stanach są szkoły prowadzone i finansowane przez państwo tzw. Community Languages Schools. Są to szkoły średnie, gdzie nauczyciele mają pełne wynagrodzenie za przepracowane godziny. Polskie szkoły podstawowe przygotowują i zasilają te szkoły w pełnym wymiarze.

Szkoły polskie mogą poszczycić się dużymi osiągnięciami. Od wielu lat uczniowie w szkół średnich mają możliwość zdawania matury z języka polskiego i tym samym mieć dodatkowe punkty wliczane do ogólnej punktacji maturalnej, zwiększające szanse na wybrane studia uniwersyteckie. Znając jeszcze jeden język, mają również większą szansę do uzyskania pracy w różnych placówkach gospodarczych lub finansowych. Od czasu kiedy Polska wstąpiła do Unii Europejskiej znajomość języka polskiego otworzyła większe możliwości pracy w Polsce dla australijskich Polaków, nie mówiąc już o tym, że posiadanie polskiego paszportu ułatwia znalezienie pracy w krajach całej Unii Europejskiej.

Polska Szkoła im. Adama Mickiewicza w Perth istnieje już 57 lat i ten okres działalności ma bardzo dobrze udokumentowany. Oprócz regularnych cotygodniowych biuletynów dla rodziców, szkoła dokumentowała swoją historię w jubileuszowych wydawnictwach z okazji rocznic założenia na 25, 35, 40 45, 50 i 55 lecie. Wydawnictwa te obrazują rozwój szkoły od początku jej założenia przez entuzjastycznych rodziców i działaczy społecznych w 1952 roku, zaraz po przybyciu do Australii, aż do chwili obecnej. Wydawnictwa te, co jest bardzo ważne, zawierają informacje nie tylko w języku polskim, ale rówież i w angielskim, ponieważ umożliwia to zapoznanie Australijczyków i innych grup narodowościowych o szkolnej działalności i szkolnych osiągnięciach.

Stwierdzam, że promowanie polskich szkół nie tylko w gronie polonjinym, ale w całym australijskim społeczeństwie jest bardzo ważną i korzystną rzeczą. Władze lokalne, stanowe czy federalne powinne być informowane nie tylko o osiągnięciach ale także i problemach polskich szkół. Polonijnym wkładem w wielokulturową Australię powinny być nie tylko smaczne polskie jedzenie, piękne tańce i stroje ale również polski język, polska kultura i polskie tradycje.

W tym celu Komisja Oświatowa Polonii Australijskiej podjęła się ambitnego zadania aby zebrać informacje o wszystkich szkołach polskich na terenie Australii. Tych, które należą do Macierzy lub Federacji, Community Language Schools, szkół prowadzonych przez rodziców oraz wszystkich innych szkół polskich działających, ale niezrzeszonych. Komisja zamierza wydać publikację ze spisem polskich szkół, zarówno w języku polskim jak i angielskim, podając ich nazwy, adresy i siedziby. Publikacja ta będzie udokumentowanym źródłem polonijnego wkładu w propagowaniu i szerzeniu języka polskiego w Australii.

Komisja Oświatowa Polonii Australijskiej liczy na pomoc i współpracę wszystkich organizacji polonijnych i osób prywatnych w tworzeniu tej historycznej i bardzo potrzebnej publikacji. Uwagi i propozycje proszę przysyłać na mój adres emailowy halina.szunejko@bigpond.com

Halina T. Szunejko OAM
Przewodnicząca Komisji Oświatowej Polonii Australijskiej
________________________________________________

Uroczystość z okazji rocznicy Konstytucji 3 Maja
tradycyjnie przygotowana przez Polską Macierz Szkolną w Nowej Południowej Walii rozpoczęła się w niedzielę
3 maja o godzinie 12.00 w południe
uroczystą Mszą Świetą celebrowaną przez ks. Artura Botura TCHr w Kościele Św. Wincentego w Ashfield.

Na koncert w Klubie Polskim w Ashfield, który rozpoczął się o godzinie 14 po południu, przybyli zaproszeni goście reprezentujący władze stanowe, lokalne, Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiciele duchowieństwa i siostry misjonarki, przedstawiciele organizacji australijskich i polskich, nauczyciele, uczniowie szkół polskich, zespoły taneczne oraz wspaniała grupa Polonii z Sydney.

Mieliśmy przyjemność gościć pana Teda Cassidy - mera Ashfield Municipal Council, który od wielu lat bardzo przyjaźnie obserwuje i popiera aktywność Polonii w Ashfield, z Domem Polskim, Klubem Polskim i rozśpiewaną, tańczącą młodzieżą z zespołu „Syrenka”. Kolejny gość naszej uroczystości, pan Albert Vella, prezes NSW Federation of Community Languages Schools, bardzo aktywnie popiera i reprezentuje interesy różnych grup językowych, nigdy nie zapominając o polskim szkolnictwie.

Konsul Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Sydney, dr. Ryszard Sarkowicz, przybył na uroczystość wraz ze swoją małżonką Anną Sarkowicz. W swoim jakże podniosłym wystąpieniu nawiązał do rodzinnej, podkrakowskiej miejscowości Bronowice, w której parę kilometrów od jego domu odbyło się sławne wesele znanego poety Lucjana Rydla z wiejską dziewczyną Jadwigą Mikołajczykówną, na kanwie którego powstał dramat narodowy „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Przytaczając cytat z „Wesela”, niezmiernie wymowny w swoim znaczeniu - szczególnie w dniu tak uroczystym, dniu świętowania Konstytucji 3 Maja, dr. Sarkowicz poruszył zebranych pozostawiając ich pod wielkim wrażeniem - zacytował romowę Jagusi z poetą:
„Panna Jagusia pyta poetę - A gdzie jest ta Polska? - Po całym świecie możesz jej szukać panno młoda i nigdzie jej nie znajdziesz.
- To może i szukać szkoda? - A jest jedna mała klatka o, niech Jagusia przymknie rękę pod pierś - To zakładka gorseta, zeszyta trochę przyciaśnie.
- A co tam puka? - A coż to za pytanie? To serce! - A to Polska właśnie.

...Tak sobie pomyślałem proszę państwa to serce - to Polska właśnie.
1900 rok - Polski nie ma na mapie świata, Polski nie ma tak jak teraz, gdzie możemy powiedzieć jest taki kraj w Europie Polska - Polska była w sercach, w sercach Polaków i dzisiaj dla państwa jakże jest podobnie - ci którzy są z dala od ojczyzny, z dala od tego kraju - to Polska jest w ich sercach, Polska jest w mowie, w pieśni, w tańcach, w kolorowych strojach, a najważniejsze, że jest w sercu i za to chciałem dzisiaj podziękować i prosić aby zawsze tam była.”

Pan Jerzy Krajewski, prezes Polskich Organizacji w NPW, który przybył wraz z małżonką p. Jadwigą Solką-Krajewską, przypomnial w zarysie historię Konstytucji 3 Maja pokreślając, że to była pierwsza konstytucja w Europie, a druga na świecie i nakreślił jej wpływ na dalsze losy narodu polskiego.
W części oficjalnej bardzo podniosłym momentem było wręczenie przez Konsula Generalnego RP dr. Ryszarda Sarkowicza złotego medalu zasługi paniom Mariannie Łacek i Marysi Nowak oraz srebnego medalu zasługi pani Elżbiecie Cesarskiej, za co w imieniu nagrodzonych podziękowała Marysia Nowak - przewodnicząca Polskiej Macierzy Szkolnej w NPW, przytaczając wiersz „Musimy siać”, kładąc szczególnie nacisk na sianie wiedzy, nauki języka polskiego, pielęgnowanie i podtrzymywanie tradycji i kultury polskiej, przez rosławianie w najszerszym tego słowa znaczeniu, Polski na ziemi australijskiej i zachęcanie do znalezienie swojej tożsamości w zderzeniu tych dwóch kultur. Pani Marianna natomiast pokreśliła w swoim podziękowaniu spłacanie długu za wykształcenie w kraju ojczystym i chęć dzielenia się swoim doświadczeniem przy wychowywaniu i kształceniu młodego pokolenia, które może być dumne ze swoich polskich korzeni.

W części artystycznej usłyszeliśmy Nokturn op.27 No.1 oraz Polonez As - dur op. 53 Fryderka Chopina w wykonaniu znanego sydneyskiej Polonii pianisty Grzegorza Kindy.

Inscenizacja słowno-muzyczna „3-Maj” wykonana przez uczniów z Polskich Szkół w Ashfield, Liverpool, Marayong i North Ryde, a przygotowana przez panie Marysię Nowak i Cecylię Macioch - w bardzo obrazowej formie uczniowie przedstawili podział Polski przez zaborców, walkę o niepodległość i uchwalenie Konstytucji 3 Maja w 1791 roku. Jest to karta naszej historii, której wielkość i znaczenie każdego roku uroczyście celebrowana jest przez Polaków i Polonię rozproszoną po całym świecie.

Podczas uroczystości po raz dwudziesty pierwszy wręczono nagrody stypendialne FUNDACJI KULTURALNEJ IM. HARCMISTRZA WITOLDA SZUPRYCZYNSKIEGO W SYDNEY. Powiernik fundacji pan Jerzy Moskała ogłosił wyniki konkursu, zaznaczając iż Fundusz zapoczątkowany przez ś.p. W. Szupryczyńskiego powiekszył się o nastepnych fundatorów:
ś.p. Janinę Neronowicz oraz panią Natalię Kułakowską i Koło Armii Krajowej w N.P.W.

W konkursie brały udział młode osoby, które w roku 2008 i w latach poprzednich brały czynny udzial w pracach polskich organizacji i zespołów oraz uczyły się języka polskiego. Nagrody pieniężne otrzymali: David Chorobski z Edensor Park, Robert Chorobski z Edensor Park, Krzysztof Karlo z Wetherill Park, Natalia Kawa z Blair Athol, Adriana Sadowski z Ashfield oraz Monica Zygadłło z Glenwood. Nagrody wręczyła pani Wiesia Supryczyńska, a w imieniu nagrodzonych podziękowała Monica Zygadłło.

Następnie dyplomy i książki otrzymali najlepsi uczniowie polskich szkół sobotnich stopnia podstawowego: Dominic Adams Dzierzba – Polska Szkoła w Ashfield, Isabella Buraczuk – Polska Szkoła w Bankstown, Michelle Moxon – Polska Szkoła Dzielnic Północnych, Agata Nabaglo - Polska Szkoła w Liverpool, Joanna Chapko – Polska Szkoła w Marayong oraz Maya Stempień – Polska Szkoła w Randwick. Nagrody w imieniu Fundacji wręczyła p. Barbara Potaczała.

Występy zespołów folklorystycznych „Syrenka” w tańcu nowo sądeckim, „Kujaw” w tańcu Polka oj i Zaloty, oraz „Lajkonik” w tańcu kurpiowskim, góralskim i sądeckim nagrodzone zostały wielkimi brawami.
Prezentacja pięknych tańców z różnych regionów polski, pełnych werwy, śpiewu i barwnych kostiumów zawsze zachwyca nawet najbardziej wytrawnych widzów.
Zespół „Pol-Hop” reprezentowały Alicja, Angelika i Natalia, uczennice szkół średnich śpiewając dwie piosenki Tramblankę z repertuaru Mazowsza i Skarby. Ich wystep wszystkim na pewno się podobał i pozostaje tylko życzyć wytrwałości i rozwijania repertuaru temu młodemu zespołowi.
Na zakończenie ks. Artur Botur TCHr w szczególny sposób podkreślił, że dzisiaj również obchodzimy Święto Matki Boskiej Królowej Polski i w ciepłych słowach nawiązując do swoich przedmówców przypomniał o Polsce, którą ma się w sercu i o sianiu miłości do bliźniego i wzajemnej pomocy.

Polska Macierz Szkolna składa serdeczne podziękowanie wszystkim wykonawcom i organizatorom, którzy poświęcili swój prywatny czas na przygotowanie programu, za udział w uroczystości i za wkład pracy: Isabelli i Halinie za kawiarenkę, Marysi Nowak, Cecylii Macioch, Elżbiecie Cesarskiej, Agnieszce Moxon, za piękne dekoracje Krzysztofowi Gawłowi, za operowanie sprzętem muzycznym Marianowi Polakowi. Teresie z Restauracji ‘Nadwiślańskiej’.
Dziękujemy Klubowi Polskiemu w Ashfield za udostępnienie sali koncertowej oraz polskim mediom za reklamę: krycha.com; Puls Polonii; Ela Celejewska; Express Wieczorny; Tygodnik Polski; Radio SBS i Radio 2000FM.

Popierajmy naukę języka polskiego oraz
Polską Macierz Szkolną,
najstarszą na obczyźnie organizację oświatową służącą temu celowi.

Za zarząd
Polskiej Macierzy Szkolnej w N.P.W
Elżbieta Cesarski

Zdjęcia: Bogusia Filip
_________________________________________________

Elżbieta Szczepańska

21 kwietnia 2009 na rynkach ksiegarskich w Polsce ukazała się ksiażka, którą napisałam w desperacji po zakończonej w 2007 walce o ujawnienie pracowników współpracowników i kandydatów na współpracowników oraz wszelkich innych komunistycznych volkdeutschy mieszkających w mojej ojczyźnie nad Wisłą i tych innych, rezydujących spokojnie na emigracji.
Tę swoją ostatnią, wielką bitwę o nasze prawo do prawdy i przebaczenia prowadziłam z Australii, z grupą przyjaciół.
Tak jak o wszystko, o co walczyłam w swoim życiu, dałam z siebie absolutnie wszystko, aby nigdy nie musieć żałować swojego własnego lenistwa, czy zaniedbania.

Oczywiście sytuacja polityczna w Polsce nie napawała mnie euforią, a zmiana politycznych wiatrów boleśnie halsała mnie po twarzy, z taką samą silą, jak butna nietykalność poskomunistycznych układów i wylansowanych na ich potrzeby bohaterów.
W książce opisuję swoje życie w pojałtańskiej Polsce. Wierzę, że i teraz żyją w niej tysiące ludzi, których losy, tak jak i mój, zostały wytyczone donosami współpracowników z komunistycznych reżimem, okupujących nasz kraj, nasze umysły i nasze sumienia.
Wszystkich przyjaciół i nieprzyjaciół zachęcam do jej przeczytania.
Oto fragment tej książki opublikowany przez wydawnictwo Replika:

"Gdybym w dniu swojego urodzenia wiedziała, jakie będą koleje mojego losu, do dzisiejszego dnia, wszystkimi siłami trzepiącymi się w dwukilogramowym ciałku, przedwcześnie rodzącego się noworodka, wszczepiałabym się w ścianki macicy mojej matki, kategorycznie odmawiając wyjścia na ten świat.
Gdyby któryś z moich pacjentów ujawnił w czasie psychoterapii szczegóły życia podobnego do mojego, byłoby mi trudno oprzeć się diagnozie, że mam przed sobą „temporarily insane lunatic ”, czyli osobę, która czasowo lub permanentnie straciła zmysły i zdrowy rozsądek. Zapewne umieściłabym ten przypadek w katalogu ofiar, którym dane przeżyć było wiele traumatycznych wydarzeń, co nie pozostało bez wpływu na stan psychiczny delikwenta. Nie wykluczyłabym również urojeń prześladowczych, podkoloryzowanych narcyzmem i tanią megalomanią.
Niestety, chociaż mnie samej trudno jest w to uwierzyć, to tak właśnie wygląda historia mojego życia. Dramat pogania dramat, tragedia goni tragedię, zdrady prześcigają się z bolesnymi rozczarowaniami, prześladowania przeplatają się z poniżeniami.

Na antykomunizm i polityczny ekstremizm zostałam skazana przez odziedziczony po przodkach materiał genetyczy, archetypy ich zachowań i postaw oraz sytuację kraju, w którym się urodziłam.
Na żadne, z tych paskudnych determinant, nie miałam wpływu. Tak jak wszystkie istoty ludzkie, chciałam mieć jedynie ciekawe i potrzebne życie w granicach przyzwoitości.(...)"

"Nie aspiruję do piedestału bohaterów, nie jestem męczennikiem, nie jestem ofiarą. Jestem jedną z setek tysięcy nieznanych Polaków, których losy zostały uwarunkowane „nieszkodliwymi ” donosami osób bliższych i dalszych oraz działaniami operacyjnymi funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. W przeciwieństwie do wielu innych, którzy dzisiaj bezimiennie spoczywają w pokoju, mnie udało się te esbeckie prześladowania przeżyć. Być może zawdzięczam to Boskiej Opatrzonści, być może pomyłce funkcjonariuszy nieprzygotowanych do wykonania zadania zleconego im przez resort MSW.

Nazywam się Elżbieta Anna Szczepańska, dzisiaj mam pięćdziesiąt siedem lat. Z zawodu jestem psychologiem klinicznym i psychoterapeutą. Jestem politycznym banitą, wyjechałam z kraju po dziesięciu latach bycia obiektem esbeckiego rozpracowywania, z paszportem dającym mi prawo wyjazdu do wszystkich krajów świata ale „bez prawa powrotu” do własnej ojczyzny.
Jestem jedną z nielicznych polskich kobiet, działaczek „ Solidarności” i nielegalnej opozycji wobec komunistycznej władzy politycznej, które zdecydowały się na samotny wyjazd z kraju. Wyjechałam z trzyletnim dzieckiem. Od dwudziestu lat mieszkam w Australii, wyspie kangurów, misiów koala, baranów i owiec, a także społecznych wyrzutków z Królestwa Wielkiej Brytanii i uciekinierów z całego świata.(…)
Dzisiaj, 8 czerwca 2008 obchodzę swoje 57 urodziny i tak jak sobie obiecałam kończę pisanie swojej pierwszej książki. Z Polską, z której wyjechałam dwadzieścia lat temu, wiążą mnie wspomnienia przeżytych w niej trzydziestu siedmiu lat mojego życia. Nikomu, nawet tym, którym zawdzięczam swój peerelowski los, nie życzę aby musieli żyć ze wspomnieniami takimi, jak moje własne. Z tego danego mi przez los półwiecza, trzydzieści lat poświeciłam na walkę z komunistycznym bezprawiem.
Polska jest i pozostanie moją ojczyzną-blizną, krajem, w którym przyszłam na świat w czasie, gdy był on okupowany przez sowieckie wojska i rządzili nim komunistyczni zdrajcy domowego chowu.
Za swoją niepokorność i wiarę w solidarnościowo-patriotyczne ideały zapłaciłam najwyższą cenę, jaką kobieta może zapłacić. Straciłam dziecko, rodzinę, zdrowie, karierę, przyjaciół. Byłam poniżana przez esbeków, tępiona przez partyjną nomenklaturę i znieważana przez agentów w kraju i na emigracji. Żyję z dala od rodziny i porozumiewam się w języku, w którym nie potrafię się wściec ani powiedzieć komuś, że go kocham.

Nie mam już czasu na czekanie na spóźniającą się historyczną sprawiedliwość ani na zadośćuczynienie. Ważne jest tylko to, że w przeciwieństwie do wielu innych udało mi się to wszystko przeżyć. W jednym z wojewódzkich sądów czeka na rozpatrzenie wniosek o przyznanie mi odszkodowania za wyrządzone krzywdy. Czy, kiedy i jak zostanie on rozpatrzony nie ma już dla mnie żadnego znaczenia.

Napisałam książkę będącą „prawdą i tylko prawdą”. Zapisem peerelowskiego esbecko-komunistycznego bezprawia. Pisałam ją nie dla pieniędzy i nie dla sławy, ale dla tych, co kiedyś przyjdą po nas i w imieniu wszystkich „oszołomów”, „dezerterów”, „małp z brzytwami” upomną się o niezbywalne prawo do prawdy i przywrócenie wartości, na których opierała się nasza narodowa tożsamość, z których byliśmy kiedyś dumni i które pomagały nam przetrwać najazdy, powstania, wojny i okupacje. Książka ta jest również moim prywatnym głosem w dyskusji, na temat donosicieli i ich donosów, które podobno „nikomu nie szkodziły”. Napisałam ją też dla swojej córki - Joanny Szczepańskiej, by poznała prawdę o życiu jej matki w komunistyczej Polsce i po to, aby wreszcie tym wszystkim s............ po prostu wybaczyć."

PS. Książka została wydana przez Wydawnictwo REPLIKA i zamawiać ją można kontaktując się z:
redakcja@replika.eu handlowy@replika.eu l.banaszak@replika.eu
foto Ela Celejewska

______________________________________

Elżbieta Anna Szczepańska, psycholog kliniczny, dziennikarz, działacz polityczno-społeczny. Tytuł magistra psychologii Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego uzyskała w 1975 i rozpoczęła pracę jako pracownik naukowo-dydaktyczny w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach.

W maju 1977, po złożeniu wiązanki biało-czerwonych kwiatów pod pomnikiem Adama Mickiewicza we Lwowie, stała się obiektem rozpracowywania przez SB. Na podstawie donosu jednego z jej studentów została zawieszona w prawach pracownika naukowo-dydaktycznego i pod zarzutem "zorganizowania antyradziekiej demonstracji" stanęła przed komisją dyscyplinarną, zwołaną przez pierwszego sekretarza POP PZPR.
W 1980 roku zainicjowała powstanie na AWF w Katowicach KZ NSZZ "Solidarność" i została oddelegowana do pracy w Komisji Interwencji przy Międzyzakładowym Komitecie Założycielskim NSZZ "Solidarność" w Katowicach przy ulicy Stalmacha.
Internowana 13 grudnia 1981 przebywała w ośrodkach: Jastrzębie-Szeroka, Sosnowiec - Radocha, KW MO w Katowicach i Darłówek.
Po zwolnieniu z internowania rozpoczęła ścisłą współpracę z nielegalnymi strukturami "Solidarności", zajmowała się hurtowym kolportażem "bibuły", uczestniczyła w akcjach ulotkowych i przygotowywaniu audycji radia "Solidarność", organizowała spotkania w ramach "Podziemnego Uniwersytetu", była łącznikiem "Solidarności Walczącej".
Została zwolniona z pracy na AWF w Katowicach "gdyż jej postawa polityczna nie daje rękojmi wychowania młodzieży w duchu socjalizmu".

W czerwcu 1985 w wyniku rewizji przeprowadzonej w jej mieszkaniu została postawiona w stan oskarżenia. Wraz z 10-miesięczną córeczką Asią, będąc w czwartym miesiącu ciąży z drugim dzieckiem, trzynastokrotnie była zatrzymywana przez SB. W czasie jednego z przesłuchań dostała krwotoku z dróg rodnych. Główną podstawą do działań represyjnych ze strony SB były "dobrowolne" zeznania jej partnera i ojca jej dzieci. W wyniku wypadku samochodowego spowodowanego przez "nieznanego sprawcę" urodziła drugie dziecko, które zmarło po porodzie.

W grudniu 1987 wyemigrowała do Australii, gdzie w latach 1988 - 1994 aktywnie działała w "Wiktoriańskim Stowarzyszeniu Solidarność", współpracując jako dziennikarz z "Tygodnikiem Polskim" i magazynem "Aspect".
Była wicekoordynatorem i producentem audycji radiowych dla Polonii w radiu 3 ZZZ w Melbourne, działa w strukturach wielu organizacji polonijnych.
W 2005 była jednym z głównych organizatorów wystawy w ramach obchodów 25-lecia "Solidarności". Wystawa była prezentowana w melbourneńskim Parlamencie.
W 2006 była jednym z inicjatorów, członkiem zarządu i rzecznikiem prasowym Australijskiej Grupy Lustracyjnej. Aktywnie działała na rzecz lustracji środowisk polonijnych.
Jest autorką wielu esejów politycznych, w których jednoznacznie wypowiada się na temat konieczności poznania prawdy historycnej i rozliczenia się w polityczną przeszłością PRL-u.
Tytuły niektórych publikacji: "Insekty", "Infiltracja i Lustracja" (Tygodnik Polski 12/1993), "Kulisy Kłamstwa", "Australia Wyspą Agentów", "Ujawnić prawdę", "O prawo do prawdy i wybaczania", " Oprawcy i ofiary", " Krajobraz po wojnie 1981-2006", " Dodatkowe nakrycie"- odpowiedź Lechowi Wałęsie, "Igrzyska Lustracyjne- 2007".

Od 1994 pracuje jako psycholog - terapeuta, specjalizuje się w psychopterapii ofiar prześladowań politycznych - "torture and trauma" -, przestępstw kryminalnych i przemocy domowej. W 2005 roku opublikowała pracę pod tytułem " Before it's too late" - "Zanim będzie za późno", w której zajęła się analizą zjawska przemocy domowej w polskiej grupie etnicznej. Aktywnie uczestniczy w akcji na rzecz udzielania pomocy psychologicznej osobom cierpiącym na depresję. Jest współautorką publikacji " The understanding and prevalence of derpession in the Polish community". W 2007 została zarejestrowana jako "Family Dispiute Resolution Practitioner" i rozpoczęła pracę jako terapeuta rodzinny.

Jest jedyną Polską w Australii, która aktywnie uprawia lekką atletykę. W latach 1995-2009 na mistrzostwach stanowych, ogólnokrajowych i międzynarodowych zdobyła w sumie 153 medale. W 2007 w rankingu kobiet rzucających ciężkim młodem została sklasyfikowana jako siódma na świecie.

Mieszka i pracuje w Zachodniej Australii.

Monika Wiench za wydawnictwem www.replika.eu

22/05/09

_________________________________________________

Australijska jesień i polonijne sprawy...

2009-03-11T18:25:00.005+11:00

_______________________________________

Wernisaż polskich artystów w „Alchemy Cafe Restaurant”

W piątek 13 lutego odbył się wernisaż malarstwa Eli Madziar i Marka Kołaczkowskiego w „Alchemy Cafe Restaurant”.
Gości witali artyści, wraz z gościnnym gospodarzem zapraszając już od wejścia do sal „Cafe” udekorowanych pracami artystów. Przy lampce wina miło upłynął czas na wymianie wrażeń i refleksji nad taką formą prezentacji i promocji artystów. Chcąc przybliżyć sylwetki artystów załączam ich krótkie biografie.

Ela Madziar mieszka w Australii od ponad 26 lat. W Sydney ukończyła z zamiłowania malarstwo na Uniwersytecie NSW - Paddington College of Fine Arts. Pracowała jako artysta grafik i dziennikarz w tygodniku polskim „Wiadomości Polskie”
W swoich pracach przedstawia kwintesencję australijskich krajobrazów, podkreślając czerwień wyschniętej ziemi, soczystą zieleń oazy, uroki wodospadów i niebieską barwę oceanu. Stosując prostą formę, w geometrycznych kompozycjach używa czystych kolorów.
Natomiast w swoich szkicach prezentuje swój wlasny świat i filozofię życia.
Prace Eli prezentowane były w Salon des Refuses w S.H. Ervin Gallery, w Parlamencie NSW i na The Roks w ramach Festiwalu Polskiej Kultury i Sztuki “Polart-Art 2003/2004 oraz na wystawach indywidualnych i grupowych.
Prace Eli znajdują sie w prywatnych zbiorach w Polsce i Australii.

Marek Kołaczkowski mieszka w Australii od ponad 28 lat. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie – wydział Grafiki w Katowicach. Nauczyciel rysunku i projektowania graficznego dzielił się swoim wieloletnim doświadczeniem ze studentami, jednocześnie pracując jako artysta grafik i ilustrator. Swoje zamiłowanie do pisarstwa prezentuje w krótkich esejach publikowanych w polskich pismach w Autralii, a wydanych w edycji książkowej w Polsce.
Obrazy Marka to zderzenie światla z barwą cieni nawiązujące do kosmicznych lotów i galaktycznych przestworzy. Dominuje barwa niebieska choć wprowadza czerwień z żółcią w obrazach przypominających bardziej kształty podwodnych roślin.
Będąc członkiem ''Laboratorium Technik Prezentacyjnych'' uczestniczył dwukrotnie w Międzynarodowym Bienale Grafiki w Krakowie, oraz w Międzynarodowych Spotkaniach Sztuki w Warszawie, Barcelonie i Wenecji.

W Sydney w Leonardo Gallery, w Parlamencie NSW i na The Roks w
ramach Festiwalu Polskiej Kultury i Sztuki "Polart-Art
2003/2004 oraz Polscy Artyści Nowej Południowej Walii - Sydney 2007 . Prace Marka znajdują sie w prywatnych zbiorach w Polsce, w Niemczech, Anglii, Kanadzie i Australii.

Mam nadzieję, że ten króciutki szkic biograficzny artystów zachęci czytelników do odwiedzenia „Alchemy Cafe Restaurant” mieszczącej się
przy 572 Crown Street w Surry Hills na co artyści i gospodarz serdecznie zapraszają.

Wspaniałości polskiej jak i australijskiej kuchni nie zawiodą najbardziej wytrawnych smakoszy, a prezentowane prace artystów stwarzają niepowtarzalną atmosferę i podkreślają urok tego miejsca.
W zaciszu podwórza przy dobrym jadle lub mocnej kawie można pokontemplować chwilę nad pięknem ukrytym w sztuce.

Elżbieta Cesarski
(Tekst i zdjecia)
_______________________________________

FORUM polonijne, KOLONIA ZUCHOWA styczeń 09 - hm. Maria Nowak

2009-02-03T21:47:00.013+11:00

___________________________________________________

FORUM POLONIJNE
- Sydney Australia – relacja
Dariusz Paczynski, Janusz Nawrocki

Ponizej przedstawiamy pisemna relacje - tzw. ‘na sucho’– bez interpretacji - z wypowiedzi uczestnikow, przedstawicieli szerokiej rzeszy spoleczenstwa polonijnego na Forum, ktore odbylo sie 18 Stycznia 2009 roku, w Klubie Polskim w Ashfield.
Dyskusja odbyla sie w czasie uroczystosci i obchodow 170 lecia przybycia pierwszego polskiego emigranta do Nowej Poludniowej Walii – zorganizowanych przez Spoleczny Komitet Obchodow Emigracji.
Dyskusja na forum koncentrowala sie wokol 7-miu glownych tematow, ktore prezentujemy w kolejnosci w jakiej byly prezentowane. Kazdy paragraf reprezentuje wypowiedz co najmniej jednej osoby (w niektorych przypadkach do 4 osob)

Oto zagadnienia poruszone na forum:

1. NAUCZANIE HISTORII w Australii
-nieprawidlowe nauczanie historii w szkolach australijskich
-brak prawdy historycznej
-brak odpowiedniego procesu konsultacjii nauczania na temat drugiej wojny swiatowej
-falszowanie historii, szczegolnie zwiazanej z obozami koncentracyjnymi oraz pojeciami ‘‘nazi’’ i niemcow , problem ‘ENIGMY’ etc
-brak oddania holdu i szacunku zolnierzom polskim , ktorzy przyjechali do Australii 60 lat temu –brak informacjii w angielsko jezycznych pismach lokalnych
-brak informacji zwiazanych z 90-ta rocznica odzyskania przez Polske niepodleglosci w publikatorach australijskich

2. POLSKIE LOBBY
-potrzeba stworzenia silnego polskiego ‘ Lobby’
-potrzeba wspolnego dzialania i koordynacjii wysilkow federacjii i organizacji polonijnych w sprawie polskiej
-brak reprezentacjii spoleczenstwa polskiego w parlamencie stanowym i krajowym

3. P.E. STRZELECKI
-wielki polski odkrywca przedstawiany jest w australijskich zrodlach historycznych jako ‘‘conman”-oszust
-grozba nadania gorze im. T. Kosciuszki podwojnego imienia –‘dual name’-przykladowo nazwa ‘Ayers Rock’ juz prawie zanika na korzysc ‘Uluru’
-nie mozna jednak w trakcie procesu o imie gory, wejsc w konflikt z Aborygenami
-brak pomocy organizacji polonijnych w sprawie P. E. Strzeleckiego i nazwy gory im. T. Kosciuszki

4. POLSKIE ORGANIZACJE POLONIJNE
-organizacje te, obecnie sa obecnie bardzo skostniałe, sklocone pomiedzy soba i nie wspoldzialaja razem
-ludzie niezrzeszeni w organizacjach, dzialaja bardziej skutecznie niz same organizacje-czesto narazeni na niesluszna krytyke mimo efektow pracy, jednakze lepiej jest budowac nowe struktury niz burzyc te stare
-wszystkie organizacje powinny byc apolityczne
-dzialalnosc agenturalna i agentow w srodowisku polonijnym jest ciagle bardzo silna
-powinno sie udoskonalic istniejace organizacje poprzez prace i dzialalnosc wewnetrzna
-Federacja Organizacji Polonijnych w Nowej Poludniowej Walii powinna sie otworzyc na szeroka dyskusje i na ‘wolne’ wybory- bowiem obecnie jest zdominowana przez waskie grono osob
-brak przedstawiciela Federacji w obecnej waznej dyskusji oraz brak jego wspolpracy z niezaleznymi oragnizacjami i komitetami
-Rada Naczelna krytykuje powstanie nowych organizacji, ktore chca dzialac niezaleznie
-w obecnej sytuacji wyglada na to, ze Federacja reprezentuje srodowiska polonijne i jest wybrana w sposob demokratyczny

5. POLSKIE KLUBY
-kryzys klubow jest spowodowany brakiem udzialu szerokich sekcji Polonii w ich pracach i dzialalnosci - jak temu przeciwdzialac?
- jezeli kluby zanikna – dzialnosc polonijna przestanie prawie istniec
-brak kandydatow do zarzadu klubow i osob, ktore chcialyby uczestniczyc w dzialalnosci klubowej
-istnieje potrzeba wyjscia z dzialalnoscia na zewnatrz klubow – inaczej Polonia staje sie odizolowana – trzeba wspoldzialac z Australijczykami, takze od strony kulturalnej
- tematy organizacji, napraw itp. powinny byc poruszane na zebraniach wewnetrzych przez samych czlonkow klubow
-kluby musza sie skupic na dzialalnosci biznesowej, aby przetrwac

6. MLODZIEZ POLONIJNA
-brak reprezentacji mlodego pokolenia w poczynaniach polonijnych
-brak zainteresowannia ze strony mlodziezy - jak przyciagnac mlodych do Polonii?
-mlodziez polska nie jest zainteresowana przeszloscia i nie zna historii polskiej
-brak poszanowania osiagniec polonijnych, dorobku, tradycji i kultury przez mlodziez polskiego pochodzenia

7. MEDIA
-powinna byc zwiekszona ilosc godzin programow nadawanych w jezyku polskim przez telewizje SBS
-potrzebny jest wiekszy nacisk spoleczenstwa i organizacji na rzad australijski, SBS i rzad w Polsce w celu zwiekszenia ilosci polskich programow w telewizji SBS
-radio SBS przedstawia dzialalnosc zarowno organizacji jak i osob indywidualnych w sposob rownowartosciowy - przeznaczajac prawidlowo czas antenowy na ten cel

Foto z Forum Tom Koprowski

Link do sprawozdana z tegorocznych obchodów 170-lecia polskiej obecności w NPW:

http://celejewskapolonia.blogspot.com/search?updated-max=2009-02-03T21%3A47%3A00%2B11%3A00&max-results=1

__________________________________________________

Śladami Pawła Edmunda Strzeleckiego

Pod takim hasłem odbyla się kolonia Zuchów w pieknie polożonym ośrodku
“Great Aussie Bushcamp” w Hawks Nest.
Kolonia to wielka zabawa pełna przygód gdzie bujna wyobrażnia bardzo się przydaje. Wszyscy uczesnicy podczas tej kolonii wędrowali śladami zdobywczych podróży P.E.Strzeleckiego.
Przez tydzień zuchy naśladowały jego podróże w Australii ze szczególnym podkreśleniem zdobycia najwyższego szczytu górskiego, który nazwał na cześć wielkiego Polaka Tadeusza Kościuszki.

W podróż zuchy wyjechały spod klubu Polskiego w Ashfield tuż po godzinie 7 rano. Po zapakowaniu bagaży i odebraniu koszulek początkowo nieśmiało zajmowali swoje miejsca. Niektórzy poraz pierwszy wybierali się na kolonie jednakże fajna atmosfera i ciekawość przygód przelamała pierwsze lody już po przybyciu na miejsce po 3 godzinnej podróży.

Wprowadzono zuchy do przygotowanych pomieszczeń po czym zabrano na wywiad okolicy. Sygnał na wyciągniecie menażek przypomniał, że to pora posiłku. Wchodząc do kawiarni na obiad zauważono, że przypomina Uluru.

Zaraz po posiłku zaczęły się zajęcia. Najpierw wiosłowanie na jeziorze. Trzeba było każdego zucha zabezpieczyć w specjalną koszulką ratunkową. Zawody i konkurencje na wodzie polegały na tym że, nie wolno było wywrócić czułna. Z wielkim zadowoleniem wyszły zuchy na ląd, gdzie czekała na nich kąpiel w jeziorze w wyznaczonym miejscu.

Po krótkiej przerwie na „Snow cones” (przetarty lód z soczkiem) zuchy uczyły sie chodzić i równowagę utrzymać na niskich sztafetach i linach.

Po kolacji i prysznicach zuchy nauczyły się słów piosenki o Strzeleckim napisanej przez Oliwię Kierdal. Wprowadzono zuchy w świat Pawła Edmunda Strzeleckiego i jego podróży po Australii.
Zuchy wybrały nazwy szóstek : Góry, Orły, Kwiaty, Adyna i Aborygenii
i rozpoczęły pisanie dzienniczka podobnie jak to robił P.E. Strzelecki ze swoimi zapiskami. Wszyscy zasiedli dookoła mieniącej się kolorowym światłem latarki i śpiewając zuchowe piosenki rozpoczęły kominek, który w tym nastroju zakończył pierwszy dzień kolonii.

Następnego dnia zuchy wyjechały nad ocean. Po kapieli i nurkowaniu odbył się konkurs budowania najwyższej góry z piasku. Dziewczynek szóstka Kwiatki wygrała te zawody. Niższej wysokości góra stała na wyższym poziomie nad morzem, a tak to się mierzy wysokość gór co wywołalo niezadowolenie wśród chłopców, że ich góra jest wyższa a tylko zdobyli drugą nagrode zapominając o prawidłowym mierzeniu wysokoście.

Po powrocie zuchy zjeżdżały po linie „Dual flying fox” przewieszonej nad jeziorem. Gdy już wszyscy przezwyciężyli ten pierwszy strach to zabrano zuchy za przejście po wysokich linach. Oczywiście dzieci były zabezpieczone odpowiednio aby nikomu nic się nie stało.
Po kolacji i prysznicach zuchy mogły już zdobyte punkty w ciągu dnia w kształcie śladów Strzeleckiego przylepić do góry Kościuszki umieszczonej na ścianie w sali.

Zuchy ponownie zapisywały lub rysowały do dzienniczków co robiły w czasie dnia i słuchały gawędy o dalszych przygodach Pawła Edmunda Strzeleckiego. Przy kominku śpiewały piosenki, ktore już zaczęły im się utrwalać i modlitwą zuchową zakończyły dzień.

Środa przyniosła zuchom nową niespodziankę. Wyruszyły na pieszą wycieczkę aby odkryć teren w pobliżu kolonii. Tu znalazły się zuchy w różnych ekologicznych gąszczach i doszły do miejsca gdzie było wykopalisko „ Fossils”. Podobnie jak to robił Strzelecki zuchy szukaly minerałów i pozostałości pierwotnych zwierząt. Tak zajete poszukiwaniem i odkryciem ciekawych pozostałości, że trudno było przerwać im zabawę. Zuchy chciały zabrać ze sobą wszystkie zdobycze ale to mnóstwo kamieni trzeba było ograniczyć i pozwolono im zabrać tylko po dwa, najcenniejsze.

Następne zajęcie dla zuchów było budowanie tratwy. Konkurs między szóstkami wymagał aby zuchy przedostały się tratwą na wyspę na jeziorze
i wróciły z tratwą jeszcze powiązaną. Punkty były też zdobywane za najbardziej zgraną grupę przy budowaniu tratwy. Po obiedzie zawieziono zuchy nad ocean. Z daleka widać było górę Yacaaba na końcu plaży.
Wyzwanie dla wszystkich było wejście na szczyt tej góry jakby na górę Kościuszki. Jakie ambitne dzieci !!Wszystkie dotarły na sam szczyt!
Burza zbierała się, słychać było w pobliżu grzmoty ale na szczęście ani jedna kropla deszczu nie spadła. Zuchy wróciły do obozu zadowolone ze swojego przedsięwzięcia.
Po kolacji odbyła się wielka gra. Każda szóstka dostała nadzór nad aktywnością i też trochę pieniedzy bajkowej. Polegało na tym aby jak najwięcej pieniędzy zarobić. Trzeba było też wydawać na te przyjemności które, prowadziły inne szóstki. Między innymi był zamek do skakania, przyrządzenia do robienie picia „ milk shakes”, piekarnia z pysznymi ciastkami, stoisko z grami maszynowymi itp. Zuchy się świetnie spisały i na końcu zostały wyróżnione śmiesznymi nagrodami.

W czwartek zuchy rozpoczęły dzień ucząc się szermierki. Można przypuszczać że, Strzelecki też dobrze władał szablą.

Po zajęciach szermierki przyjechał Ksiądz Artur aby zuchom odprawić Mszę Świętą. Modlitwy płynęły za wszystkie możliwe intencję a Ksiądz Artur przygrywał do pieśni na gitarze elektrycznej. Po Mszy Św.zuchy zabrały Księdza Artura na „Giant Swing”. Tu po koleji każdy się huśtał spadając z wysokości 12 metrów na wielkiej huśtawce. Po obiedzie zuchy ćwiczyły wspinaczkę oraz łucznictwo. Wieczorem zapisywały w swoich dzienniczkach co robiły za dnia.

Dziś w ostatni wieczór zuchy zliczyły ile zdobyły śladów Strzeleckiego (patrz na zdjęcia) i zostały obdarowane nagrodami. Przyszedł czas na udział w konkursie rysunkowego na K’Ozzie Fest i przy nagraniu piosenek o Strzeleckim zuchy wywiązywały się z zadania rysując obrazki do konkursu. Jeszcze przed spaniem podobnie jak to musiał robić Strzelecki szykowały ciasto „damper” aby upiec na rozpalonym ognisku by zjeść przed spaniem.

Ostatni dzień kolonii zuchy spędziły nad oceanem aby się wygrzać porządnie i wykąpać po pracowitym tygodniu tropienia śladów Pawła Edmunda Strzeleckiego. Po powrocie z plaży i zjedzeniu kanapek autokarem wróciły do Sydney pełne wrażeń, wspaniałych przeżyć i wiele nowych nawiązanych przyjaźni. Po powrocie padło pytanie kiedy następna kolonia ??
Kadrze opiekuńczej Hani Geras, Asi Fenik oraz Kasi Matulin serdecznie dziękuję za nadzór nad malusińskimi!!!

Zuchy- czuj!!
Marysia Nowak hm
Komendantka kolonii zuchowej „Śladami Strzeleckiego” 2009

Marysia Nowak w środku
_________________________________________________

Styczeń 2009 sydnejskiej Polonii

2009-01-07T21:57:00.026+11:00

___________________________________________________

Marek Baterowicz
Sprawozdanie z obchodów 170-lecia polskiej obecności w NSW

W dniach 16-18 stycznia odbyły się w Polskim Klubie w Ashfield uroczystości z okazji 170-tej rocznicy przybycia pierwszych polskich osadników do Nowej Południowej Walii.
Jak podaje Lech Paszkowski pierwszym przybyszem był tu książę Drucki-Lubecki, który wylądował w Sydney 17 października 1838 roku. Niebawem – bo w roku 1839 – zjawili się w NSW hrabia Lucjan Plater i jego brat Ferdynand. Wiele stron poświęcił im wszystkim Paszkowski w swej wiekopomnej książce – „Polacy w Australii i Oceanii” (Londyn, 1962). Paszkowski wspomina też szlachecką rodzinę Złotkowskich, którzy przybyli do Sydney w roku 1853. Potomkowie Ignacego Złotkowskiego do dzisiaj mieszkają w Sydney, a swoją obecnością zaszczycili obchody w polskim Klubie.
W piątek 16 stycznia miała miejsce inauguracja tych uroczystości, otwarcia dokonał dyrektor artystyczny Dariusz Paczyński w imieniu komitetu organizacyjnego, powołanego przez pana Janusza Nawrockiego. Na sali obecny był konsul RP, pan Grzegorz Jopkiewicz.
W komitecie obchodów 170-tej rocznicy przybycia pierwszych polskich imigrantów w NSW byli ponadto Ela Celejewska (Radio 2000FM), Tom Koprowski, dr Kaja Łukaszewicz, Dariusz Paczyński, dr Ernestyna Skurjat-Kozek (Puls Polonii), Marek Weiss (Express Wieczorny). Po lunchu dokonano otwarcia wystawy malarstwa Krzysztofa Kosa, a jego wspaniałe obrazy długo fascynowały zaproszonych gości. Zwłaszcza piękne pejzaże, inspirowane jeszcze daleką ojczyzną, a niekiedy australijską naturą wzbudzały nasz zachwyt.
Wśród jego prac były też abstrakcje, także studia kwiatów. Artysta maluje pozornie w sposób tradycyjny, ale w jego pejzażach wyczuwalny jest nowy niuans wizji natury. Nieobce są mu też formy nowoczesne, w których z dezynwolturą żongluje kolorami oraz elementami przestrzeni.
Następnie odbyło się spotkanie z polonijnymi autorami (Elą Chylewską, Haliną Robinson, Marcelem Weylandem, Romanem Korbanem oraz z niżej podpisanym), podczas którego twórcy prezentowali swoje nowe książki, odpowiadając też na pytania z sali. Spotkanie to prowadził pan Jan Dydusiak.
W sobotę wieczorem koncert połączony z wytworną kolacją zebrał nas ponownie w wielkiej sali Klubu Polskiego w Ashfield. Przed koncertem nastrój umilał grą na forepianie Przemysław Procha, niedawny przybysz z III RP. Słowo wiążące należało do znowu do Dariusza Paczyńskiego oraz do pani Marty Kieć-Gubały. Powitali oni bardziej wybitnych gości, głos zabrał potem przedstawiciel rządu NSW Steven Zenos. Następnie zapowiadano artystów, a wystąpili kolejno pani Maja Kędziora śpiewając „Sen kraju” (do słów Lechonia, muzyka Maji Kędziory) oraz „Serenatę” Tossellego. Na skrzypcach grał pan Janusz Boncal z akompaniamentem swej żony, Nany Tatanaszwili. Wykonali oni przepięknie polonez „Pożegnanie ojczyzny” Ogińskiego, także „Legendę” Wieniawskiego.
Pani Nana zagrała ponadto Etiudę Rewolucyjną Chopina z temperamentem gruzińskim, a nastrój na sali temperowało australijskie wino. Wreszcie zespół „Syrenka” wykonał tańce rzeszowskie, a następnie do kolacji przygrywał zespół Asi Łunarzewskiej. I zwłaszcza Tom Williams na saksofonie imponował bardzo oryginalną interpretacją znanych tematów jazzowych. Wystąpiła też para taneczna Tamya (tancerka rodem z Syrii) i Edward, rodak z naszej emigracji. Wyświetlono też film Oskara Kantora o Aborygenach, w których wystąpił ponadto pan Ryszard Bednarowicz, autor znakomitej książki – „Sztuka Aborygenów” (2004) – a jego małżonka grała na popularnym instrumencie aborygeńskim „didżeridu”, co jest sprawą wręcz sensacyjną, albowiem instrument ten jest podobno zastrzeżony tylko dla mężczyzn.

Po tym programie zaczął się bal, a do tańca grał nam wyborny zespół Asi Łunarzewskiej, zaś ona sama śpiewała tak fantastycznie, że nogi same rwały się na parkiet. Dla relaksu goście przenosili się do sali lustrzanej, gdzie raz jeszcze podziwiali piękne obrazy Krzysztofa Kosa. Bal kończył się po północy…
A w niedzielę, po uroczystej Mszy świętej w kościele św. Wincentego w Ashfield, ponownie spotkaliśmy się w Polskim Klubie – tym razem na koncercie Asi Łunarzewskiej, która prezentowała swoje piosenki, nagrodzone na konkursach w Polsce oraz na antypodach. Były tam utwory z Festiwalu Klenczona w Szczytnie poświęcone temu wybitnemu piosenkarzowi, który zmarł tragicznie w Chicago w 1981 - po wypadku samochodowym. Asia śpiewała też uroczą piosenkę „List do Adyny”( z tekstem M.Baterowicza - dop. redakcji), poświęconą pamięci Pawła Strzeleckiego a nagrodzoną na Festiwalu Kościuszki, organizowanym przez Puls Polonii w Jindabyne w roku 2008. Wykonała wiele innych piosenek, a koncert zakończyła „Zbuntowanym Aniołem” (jej muzyka) – piosenka ta dostała III nagrodę na festiwalu Klenczona w Szczytnie w roku ubiegłym.

Pozostajemy pod wrażeniem wokalnych walorów Asi Łunarzewskiej, gdyż skala jej możliwości obejmuje tony w ekspresji forte po nuty wyśpiewane pianissimo a wibrujące czule jak płatki kwiatów.
Po koncercie wyświetlono film Eli Celejewskiej pt. „Zbuntowany Anioł” poświęcony pamięci Klenczona, a oparty na piosence Asi pod tym samym tytułem.
A na zakończenie tych wspaniałych trzydniowych uroczystości z okazji 170-lecia przybycia pierwszych polskich imigrantów do NSW odbyło się forum dyskusyjne na temat przyszłości Polonii. Podobno było niezwykle ożywione. Na forum tym zostać już nie mogłem, zresztą o wiele bardziej niepokoi mnie przyszłość dalekiej Ojczyzny, ponieważ coraz więcej sygnałów mówi nam, że III RP nie jest państwem prawa. W polskich tytułach prasowych pojawiają się artykuły na temat iuro-kracji czyli państwa bezprawia, a świeża dymisja ministra sprawiedliwości Ćwiąkalskiego (ex-PZPR) jest tego wymownym znakiem. To nad Wisłą są prawdziwe i dramatyczne problemy, a Polonia zawsze wzleci ponad turnie i przełęcze niczym orły, sokoły!
Marek Baterowicz
__________________________________________________

Obchody 170-lecia polskiej obecności w NSW
Zaraz po uroczystym otwarciu wystawy malarstwa Krisa Kosa odbyło się spotkanie z niektórymi naszymi literatami: Elą Chylewską, Haliną Robinson, Markiem Baterowiczem, Romanem Korbanem, Marcelem Waylandem. Spotkanie poprowadził Janek Dydusiak.

Ernestyna Skurjat-Kozek uczy zebranych piosenki o Edmundzie Strzeleckim

Orkiestra nabiera sił przed muzycznym podwieczorkiem... Mirek Boguszewicz, Sławek Kazan, Agnieszka Rypel-Polkas

Literaci w komplecie...

Janek Dydusiak otwiera spotkanie

Halina Robinson, Marek Baterowicz, Ela Chylewska, Marcel Wyland, Janek Dydusiak, Roman Korban

Po spotkaniu literackim podwieczorek taneczny...

Jedyna kobieta w orkiestrze kryła się za wzmacniaczem... Agnieszka Rypel-Polkas

Sławek, Mirek. Jurek, Agnes

Panie ruszyły w tan...

Tango z ...rodzynkiem...

" Fotografów bylo wielu, ale żaden nie..." przysłał jeszcze zdjęć...
Foto Ela Celejewska
___________________________________________

Już w tym tygodniu zaczynają się obchody 170-lecia polskiej obecności w NSW.
Szczegółowy program uroczystości można znaleźć na Ogłoszeniach i wydarzeniach polonijnych www.celejewskaogloszenia.blogspot.com
lub na stronie Radia 2000FM www.pl2000fm.blogspot.com

A oto sprawozdanie fotograficzne z zebrania komitetu organizacyjnego obchodów, które odbyło się w domu dyrektora artystycznego tego wydarzenia Dariusza Paczyńskiego.

Dariusz Paczyński

Tomek Koprowski i Dariusz Paczyński

Zapraszamy na wystawę malarstwa Krzysztofa Kosa

Tuż przed obradami...

Zaraz zabieramy się do pracy...

Media będą miały co robić! Ernestyna Skurjat-Kozek (Puls Polonii)

Wszystko trzeba uzgodnić

Jeszcze czas relaksu, relaksu...

Darek, Ernestyna, Janusz Nawrocki

Janusz Nawrocki proponuje...

Janusz Nawrocki - dyrektor wydarzenia, dwoił się i troił!!!...

Jurek Geras, Ela Celejewska (Radio 2000FM, Blogowisko), dr. Kaja Łukaszewicz

Dr. Kaja i Darek

Tomek, Ernestyna i Marek Waiss (Express Wieczorny) z żoną Danutą

I jak?...

Tomek proponuje...

Dana i Marek Waissowie

Będą problemy? Nieeee....

Jest ok!

Było bardzo sympatycznie...

Ernestyna opowiada...

Foto Ela Celejewska
_______________________________________________

Jeszcze impreza zeszłoroczna, ale o dużym znaczeniu!...

Polonijni artyści malarze

Koniec roku zawsze obfituje w wiele ciekawych wydarzeń i rocznic.
Warto podkreślić wystawę, która miała miejsce w Klubie Polskim w Ashfield 6-7 grudnia zeszłego roku.
Celem wystawy było zaprezentowanie twórczości polskich artystów, którzy przybyli do Australii po wojennych przeżyciach, z pragnieniem stworzenia sobie nowego domu i znalezienia miejsca do dalszej artystycznej pracy.
Większość z nich ukończyła Akademie Sztuk Pięknych w Krakowie, czy w Warszawie, a nawet w Anglii.

Posiadając znakomite techniczne przygotowanie i artystyczny warsztat, wielu z nich podjęło pracę w australijskich szkołach, dzieląc się swoim doświadczeniem. Należąc do artystycznych stowarzyszeń wielokrotnie prezentowali i prezentują swoje prace na różnych indywidualnych i grupowych wystawach.
Wielokrotnie inspirowani przepięknym australijskim krajobrazem, fauną i florą tworzyli prace o niepowtarzalnym klimacie i kolorystyce.

Mieczysław Krynda, to jeden z artystów, który obserwując piękno Gór Błękitnych i zamieszkałe w nich przepiękne ptaki, namalował tak realistyczne obrazy, iż patrząc np. na jego kukabury ma się wrażenie, że za chwilę odfruną.

Australijski busz w jego obrazach, pełny zieleni lub spalonego słońcem lasu, zawsze ma ślad elementów tętniącej życiem natury.

Mieczysław Danis maluje kwiaty i krajobrazy z okolic Sydney, ukazując na nich piękno roślinności i jakże charakterystyczny dla Australii drzewostan, o jasnych pniach.

Mieczysław Danis żołnierz powstania warszawskiego, kustosz Muzeum Wojska Polskiego w Sydney, wiele prac poświęcił ukochanej Warszawie, z jej Starym Miastem tak bardzo bliskim jego sercu.

Ryciny i obrazy Ryszarda Arkadiusza Smolicza pokazują zabytkowe domy o szczególnej architekturze z początków osadnictwa, miejsca już zapomiane, ruiny oraz kościoły znajdujące się w zakątkach Australii o historycznym znaczeniu.

Część jego prac jest w Polsce, w Muzeum Azji i Pacyfiku. Zostały też wydane przepiękne albumy ilustrowane jego obrazami „Australia’s Early Dwellings and Churches” i „Historic Blue Mountains”.

Natomiast Barbara Perzykowska w pięknych, intensywnych kolorach ukazuje urodę australijskich plaż i niedostępnych zakątów nad oceanem.

Mogliśmy również poznać jej talent tkacki zaprezentowany w barwnym kilimie, za który otrzymała I nagrodę w konkursie artystycznym na Easter Show, oraz rzeźbę w kamieniu.

Niektórzy, pod wpływem wspomnień tworzyli prace o polskiej tematyce, jak obraz "Krakowska Starówka" Józefa Alfreda Klimka,

czy jego pola uprawiane pługiem, przypominające ciężką pracę polskich chłopów; a także zawierające motywy historyczne jak „Bitwa pod Monte Cassino”. Józef Klimek był cenionym nauczycielem rysunku w australijskiej szkole, a prace jego pokazywano na różnych wystawach.

Tematykę polską ma również obraz Michała Porulskiego nawiązujący do folkloru polskiego: "Krakowianka" w barwnym stroju - w niezwykły sposób podkreśla głębię cieni.
Przeżycia wojenne z Auschwitz i Dachau pozostawiły w jego nadzwyczaj wrażliwej artystycznej duszy ślady, które prawdopodobnie nie pozwoliły mu na znalezienie swojego artystycznego miejsca, wiary w ludzi i ich życzliwość.
Pobyt w Australii był tylko przejściowym przystankiem w jego podróży w poszukiwaniach utraconego domu.
Niewiele jest informacji o jego losach, jak i niewyjaśnione jest, w jaki sposób jego rysunki naszkicowane tuż po wojnie, a obrazujące nieludzkie traktowanie ludności w obozach Auschwitz i Dachau, po latach znalazły się pod opieką Shari Klages, której ojciec, jako młody chłopiec był więźniem w Dachau, a po wojnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.
Prace jego, o dużej wartości historycznej, znajdują się w wielu zbiorach na całym świecie.

Eugeniusz Godulski, artysta rzeźbiarz o wielkiej wyobraźni, tworzył niepowtarzalne postacie z brązu, z resztek metalowych konstrukcji, figury o różnych kształtach i tematyce, wielokrotnie ukazujące polskie przywary, czy muzyczne zainteresowania. Rzeźbił także statki, zwierzęta, scenki z życia wzięte, jak ta z chińską rykszą.

Prace Eugeniusza Godulskiego prezentowane były na wielu wystawach. Wyjątkowe prace znalazły godne ich miejsce. Należy do nich, przede wszystkim, historyczna Madonna zrobiona z odłamków wyciągniętych z ciał żołnierzy polskich, po bitwie pod Monte Cassino.
Figura ta została ofiarowana przez australijską Polonię kardynałowi Karolowi Wojtyle, zanim został papieżem. Obecnie znajduje się w kościele pod wezwaniem Królowej Polski w Nowej Hucie.

Prace wymienionych artystów znajdują się w różnych zakątkach naszego globu: w kościołach, muzeach lub w prywatnych kolekcjach w Australii, Ameryce, Anglii, w Polsce, a może i w miejscach nieznanych dla nas, a pielęgnowane są z pieczołowitością? Było mi dane pokazać malutką czastkę ich twórczości, ale mam nadzieję, że wystawa ta uchroni - tych wspaniałych arystów, powojennych emigrantów - od zapomnienia.

Elżbieta Cesarski
Tekst i zdjęcia

________________________________________________________

Wydarzenia z grudnia 2008r.

2008-12-14T12:05:00.022+11:00

____________________________________________________

Wszystkim dzieciom: Wesołych Świąt! - od Joasi Panter, wraz z tatusiem Mikołajem!...

______________________________________________________

DZIECI Z POLSKICH SZKÓL SOBOTNICH BAWIĄ SIĘ NA WSPÓLNYM BALU MIKOŁAJOWYM.

CZY MIKOŁAJ MÒWI PO POLSKU?
Oczywiście! Przekonały się o tym dzieci, które Święty Mikołaj obdarował prezentami w Polskim Klubie w Bankstown gdzie 13 grudnia odbył się Wielki Bal Mikołajowy dla wszystkich uczniów ze szkół sobotnich. W programie zabawy nie zabrakło niczego. Na tle zimowego pejzażu prawdziwy Mikołaj czekał na dzieci w czerwonym pluszowym fotelu, następnie występ czarodzieja, tańce, konkursy z nagrodami i doskonałe kiełbaski z BBQ to zaledwie niektóre niespodzianki i zaproszenie do zabawy.

Tego popołudnia Mikołaj był bardzo zajęty rozdawaniem paczek dla blisko 150 dzieci oraz pozowaniem do wspólnych rodzinnych zdjęć. Po raz pierwszy mogliśmy się naocznie przekonać jak dużo nas jest - sześć szkół razem to spora grupa dzieci, rodziców i nauczycieli. Dorośli i dzieci, wszyscy mieliśmy okazję zobaczyć jak mocna jest nasza „Mała Polska” w Sydney. Radości dzieci nie było końca, a świąteczna atmosfera udzieliła się wszystkim.

Praktyczna nauka języka, która z ogromnym wysiłkiem jest kontynuowana od lat w sobotnich szkołach, to także czynna deklaracja naszego udziału w kształtowaniu polskiej kultury – teraz i w przyszłości, kiedy nasze dzieci będą miały dzieci. Program szkolnych zajęć oparty na sylabusie języka polskiego z elementami polskiej kultury i tradycji, przygotowany jest przez doświadczonych i wykwalifikowanych nauczycieli. Nauczanie obejmuje poziom szkoły podstawowej od klasy 0 do 7. Wielu uczniów kontynuuje edukację językową w szkołach średnich zakończoną egzaminem maturalnym z Języka Polskiego.

Zajęcia odbywają się w soboty, od 9:00 rano do 12:00 w południe, od lutego do grudnia. Także dorosli, którzy chcą praktycznie poznać język, mogą ukończyć atrakcyjny kurs języka polskiego przygotowany dla początkujących i zaawansowanych. Szczegółowych informacji udzielają i przyjmują zapisy na nowy rok szkolny następujące szkoły:

1. POLSKA SZKOŁA SOBOTNIA W ASHFIELD
Polish Saturday School Ashfield
PO BOX 730, Ashfield NSW 2131
Bethlehem College
18 Bland St, Ashfield NSW 2131
Info: Marysia tel: 9875 1572 lub Bernadeta m: 0407 073 771
email: ashfield@polishschool.net.au

http://www.polishschool.net.au/

2. POLSKA SZKOŁA SOBOTNIA W BANKSTOWN
Polski Klub w Bankstown
Info: Barbara Potaczała tel: 9796 7294
email: mebasia@hotmail.com

3. POLSKA SZKOŁA SOBOTNIA W LIVERPOOL
Info: Zuzanna i Marek m: 0400 212 298
email: mmajewski@optusnet.com.au

4. POLSKA SZKOŁA SOBOTNIA W MARAYONG
Holy Family (St. Andrew's High School)
116-132 Quakers Road Marayong NSW 2148
Info: Sr Grażyna tel/fax: 9626 3687
email: groclawska@yahoo.com.au

5. NORTH SHORE POLISH SATURDAY SCHOOL
North Ryde Public School
Cox’s Road, North Ryde NSW 2113
Info: Elżbieta Cesarski mob: 0402 387 034
email: northshore@polisheducation.org.au

6. POLSKA SZKOŁA W RANDWICK
Info: Zbyszek Sobota m: 0414 313 478
email: school@polishschool.org.au
http://www.polishschool.org.au/

Zapraszamy także na website Polskiej Macierzy Szkolnej http://www.polishschool.com.au/szkoly.htm

Mamy nadzieję, że Wielki Bal Mikołajowy zaowocuje już wkrótce w następne wspaniałe inicjatywy międzyszkolne. Świętemu Mikołajowi pomagały mamy z Rady Rodziców i nauczyciele.
Duże brawa za pomysły i organizację należą się zwłaszcza paniom Izie Stempień i Anicie Książek.
U progu nowego roku serdeczne podziękowania i świateczne życzenia kierujemy w stronę wytrwałych rodziców i wszystkich uczniów Polskich Szkół Sobotnich a także za udzieloną pomoc dziękujemy przedstawicielom Konsulatu Rzeczpospolitej Polskiej w Sydney i kierownictwu Klubu w Bankstown. Do zobaczenia w szkole!

Hanka Biłyk
________________________________________________

Święty Mikołaj

Na czerwonym królewskim fotelu, przy choince, na tle polskiej zimy zasiadł Święty Mikołaj. Przyjechał, aby spotkać się z dziećmi polskich szkół sobotnich.

Spotkanie miało miejsce 13 grudnia, na terenie Klubu Polskiego w Bankstown. Święty Mikołaj był dofinansowany przez Konsulat Generalny RP w Sydney, dlatego mógł obdarować dzieci tak wspaniałymi prezentami. Przywiózł ze sobą aż 10 olbrzymich złotych pudeł z upominkami, a dzieci nie mogły się doczekać, aby zobaczyć, co te pudła kryją w środku.
Utworzyła się długa kolejka do Mikołaja. Dorośli i dzieci robili z nim zdjęcia, aby upamiętnić to niecodzienne spotkanie. Niektóre dzieci, zwłaszcza te najmłodsze, bały się trochę długiej białej brody, ale Mikołaj miał swój sposób, aby ośmielić każdego smyka. Rozdawał cukierki.
Druga kolejka utworzyła się przy stoisku z jedzeniem. Zapachy smażonych kiełbasek wabiły już przy wejśćiu. Była to pora obiadowa, więc zarówno dzieci, jak i dorośli nie potrafili oprzeć się pokusie zjedzenia smacznego „hot-doga”.
Za czarną zasłoną, schowany jeszcze przed widzami, szykował się magik. Zaciekawione dzieci zasiadły na podłodze czekając niecierpliwie na występ artysty. Cały parkiet był zajęty. Wreszcie zasłonę zdjęto i magik robił „czary- mary”. Z chusteczki wydobywał żywe gołębie, króliki, a nawet świnki morskie. Wszyscy z niedowierzaniem obserwowali te magiczne sztuczki i próbowali odgadnąć, jak on to robi. Trzeba przyznać, że nikt z obecnych nie mógłby dorównać talentowi artysty.

Po występie magika Święty Mikołaj rozpoczął rozdzielanie upominków. Dzieci niecierpliwie otwierały swoje prezenty; po ich minach można było wnioskować, ze upominki sprawiły im dużą przyjemność.
Program gier, zabaw i konkursów wciagnał do wspólnej zabawy wszystkich bez względu na wiek. Odbyły się: taniec z balonami, reagowanie na muzykę- zabawa z krzesłami, gry z naklejkami, „wyścigi konne”, konkurs zjadania pączków ze sznurka i wiele, wiele innych.
Choinkowa zabawa przy dźwiękach piosenek dziecięcych wciągnęła nawet te najbardziej nieśmiałe pociechy i wszyscy pomalutku już pod wieczór z zadowolonymi minami opuszczali gościnny klub polski.
Do zobaczenia w Nowym Roku Szkolnym 2009!

Marysia Nowak 14/12/08

_______________________________________________________

Po kliknięciu na, fotka powiększa się na cały ekran
_________________________________________________

Po długiej chorobie zmarł 8 grudnia 2008 r. w Sydney
mgr inż. Jerzy Bolesław Prociuk
(ur. 8 kwietnia 1934 r. w Grudziądzu), wieloletni działacz społeczny w Polsce i Australii.
Różaniec i Msza św. w Sanktuarium Maryjnym, Quakers Rd., Marayong w sobotę 13 grudnia o 9 rano, następnie wyprowadzenie ciała na cmentarz Pine Grove Memorial Park, Kington St., Minchinbury.
Pogrążeni w żalu: żona i dzieci z rodzinami.
Zamiast kwiatów można dla uczczenia pamięci Jurka złożyć w kościele ofiarę na Fundusz Pomocy Szkołom Polskim na Wschodzie im. T. Goniewicza.
__________________________________________________

Wspomnienie o Jerzym Bolesławie PROCIUKU

Grażyna Walendzik

Jerzy Bolesław Prociuk, wybitny działacz polonijny nie żyje
Kiedy umiera patriota, budzi się pamięć jego historii.

Jerzy Bolesław Prociuk był dla mnie i dla wielu nie tylko wybitnym społecznikiem i działaczem polonijnym, ale także żywą historią. Jego przykład to lekcja polskiego patriotyzmu, miłości Boga, honoru i Ojczyzny, miłości i troski o własną rodzinę, poznawania jej korzeni oraz mądrości w demaskowaniu historycznych przekrętów i pasji w dociekaniu do źródeł prawdy. Był jednym z najbardziej zaangażowanych na emigracji obrońców dobrego imienia Polski i Polaków oraz najlepszym rzecznikiem Fundacji Pomocy Szkołom Polskim na Wschodzie im T. Goniewicza.

Historia Jerzego sięga 1940 r., dramatycznego okresu zesłania na Sybir pięcioletniego wówczas chłopca wraz z mamą Katarzyną Prociuk z domu Komorską i trzyletnim bratem Tomaszem. Ojciec jego Aleksander wyruszył na wojnę jako dowódca kompanii, a później batalionu CKM II, 6 pułku Strzelców Podhalańskich. W walce pod Tomaszowem Lubelskim został kontuzjowany i zabrany do niewoli - niemieckiego oflagu, w którym więziony był aż do końca wojny. Katarzyna wraz z chłopcami przetrwała Sybir w skrajnych, nieludzkich warunkach i wróciła po wojnie do komunistycznej Polski. Po 20 latach niepewności i poszukiwań odnalazła męża w Australii. Niezwykłe wydarzenie połączenia rodziny po 22. latach rozłąki miało miejsce 28 marca 1961 roku w Sydney. Pisały o tym czołowe australijskie gazety. Jurek był już wtedy dwudziestokilkuletnim mężczyzną, absolwentem wrocławskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej. Po latach wspominał o utworzonej przy WSE harcerskiej drużynie akademickiej „Rój”. Jej patriotyczny profil inspirowany był pracą patriotyczno-wychowawczą ks. Aleksandra Zienkiewicza zwanego przez młodzież „Wujkiem”. Konspiracyjna „Instytucja Wujka” oraz środowisko harcerzy akademików ukształtowały w młodym studencie zaangażowanie, odporność i wytrwałość, które, jak często podkreślał, towarzyszyły mu przez lata późniejszej pracy społecznej wśród Polonii australijskiej.

Lista osiągnięć w działalności społecznej Jerzego w Australii jest bardzo długa, zatem przytoczę tylko kilka według mnie najważniejszych dokonań: praca z polską młodzieżą w harcerstwie (w Ashfield i Bankstown lata 60, Instruktor Obozów Ministranckich na Bielanach lata 80.), był współzałożycielem i współinicjatorem Towarzystwa Wiedzy o Polsce (1965), Kręgu Starszoharcerskiego „Znicz” (1965-66), Koła Akademików Polskich (1969-73, prezes w 1973r.), pierwszej na północy Sydney Parafii Polskiej w East Roseville (1972) i istniejącej przy niej Rodziny Rodzin, Biura Pomocy Społecznej i Informacji (1974, członek zarządu w latach 2004-2007); Vice –prezesem Polskiej Macierzy Szkolnej (1968-69), członkiem Prezydium Rady Naczelnej (w latach 1966-71 kierował sprawami młodzieży), zarządu Związku Sybiraków (od1995, prezes w latach 1996-97), zarządu Związku Polskiego w Wollongong (1997-2006), zarządu Koła Seniorów przy Klubie Polskim w Ashfield (2004-2007), Polskiego Instytutu Historycznego ( od 2004 r.), Naszej Polonii, organizatorem powitania kardynała Karola Wojtyły w Sydney (1973 r), Balu-Bankietu na 500-lecie urodzin M. Kopernika (1972) oraz pomocy Fundacji Pomocy Dzieciom Polskim na Wschodzie im. T. Goniewicza (od 1996 r).

Śmierć Jerzego, oznacza nie tylko ból i smutek w najbliższej jego rodzinie, ale także poczucie ogromnej straty w życiu polonijnym, a dla mnie osobiście utratę bliskiego przyjaciela mojej rodziny. Przez kilka lat trudnej pracy redakcyjnej w „Akcencie Polskim” Jurek był dla mnie mądrym, duchowym doradcą, często podrzucał ciekawe tematy, przypominał listownie lub telefonicznie o ważnych patriotycznych wydarzeniach, odsłaniał kulisy kłamstwa i fałszu w mediach. Szybko i skutecznie reagował na wszelkie antypolskie wystąpienia w prasie australijskiej, zarzucał listami wpływowych polityków, wysyłał informacje do Polski, do historyków i do emigracyjnej prasy.

Ze smutkiem zaglądam do domowego archiwum. Przeglądam teczkę dokumentów, systematycznie otrzymywanych od Jurka: listy, kserokopie z narodowej prasy z własnymi uwagami i komentarzami, dokumenty z akcji obrony dobrego imienia Polski i Polaków, publikacje w Biuletynie Informacyjnym Związku Polskiego w Wollogong, „Story Never Told”, relacje z podróży żony Halinki w 2005 roku na Polesie i Białoruś, zapiski z podziemnej działalności w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu, osobiste wspomnienia o Wujku opublikowane w zbiorowym wydaniu materiałów na konferencje poświęconą księdzu Zienkiewiczowi, oraz kserokopie tekstów o komandorze Franckim.
Czytam je ponownie, jego historia budzi się na nowo, ożywiają wspomnienia wspólnych rozmów przy gościnnym, polskim stole w Jannali.

Poznałam go wraz z żoną Halinką w grudniu 2005 roku. Przyjechałam wtedy do Sydney z promocją „Akcentu Polskiego” na Polskim Bożym Narodzeniu w Darling Harbour. Wcześniej był kontakt telefoniczny, słowa zachęty i wsparcia w pracy edytorskiej. W bardzo polskiej, patriotycznej rodzinie Prociuków znalazłyśmy wraz z moją córką życzliwość, gościnność i schronienie.
Okrutne doświadczenia Sybiru, a później, w komunistycznej Polsce praca w harcerstwie nauczyły go ważności gromadzenia dokumentów – świadectw polskiej martyrologii i broniących prawdy faktów historii. W czasie wizyty w Sydney Jurek otworzył przede mną swoje domowe, imponujące zawartością zgromadzonego materiału archiwum. Dużą jego część stanowiły materiały z prowadzonych akcji obrony dobrego imienia Polski i Polaków. Były wśród nich wycinki z prasy australijskiej, kopie wysyłanych listów protestacyjnych, publikacji w polonijnej i narodowej prasie, odpowiedzi, podsumowania itp.

Na bieżąco wyłapywał antypolskie teksty i komentarze w australijskich mediach, informował polonijną prasę, władze polonijne i polskie, przesyłał cale pliki materiałów do Polski, współpracował i wspierał narodową a także polonijną prasę. Listy protestacyjne przeciwko antypolonizmom pisał w imieniu własnym, a także wspierał działania polonijnych organizacji i mediów. W latach 2004-2005 z rozmachem prowadził i finansował akcję przeciwko określeniu „polskie obozy koncentracyjne” i „polskie obozy śmierci”, rozsyłając dziesiątki broszurek w Australii i do Polski. W połowie roku 2006 energicznie działał przeciwko kalumniom Jacka Hibberda „Poland’s gilty secret” drukowanym w formie recenzji antypolskiej książki Grossa „Fear” na łamach „Weekend Australian”. Tym razem otrzymał odpowiedzi na protesty od wpływowych polityków australijskich: senatorów Freda Nile i Danna Vale MP. W marcu 2007 roku opublikował w „Akcencie Polskim” list otwarty do Polaków w Australii, polonijnych organizacji i prasy, a przede wszystkim polityków. Domagał się od polskiego MSZ opracowania strategicznego programu obrony i promocji Polski i Polonii. Pisał m.in.: „Kluczem do sukcesów w obronie przed dyfamacją Polski i Polaków jest oparcie naszej akcji o Polskę, o zreformowany MSZ rozporządzający strukturami odpowiednio wyposażonymi i rozbudowanymi, powołanymi do takiej akcji”.

Historyczna prawda, której zawsze bronił stanowiła dla niego wymiar naczelny. W listach do redakcji „Akcentu Polskiego” często ubolewał nad niechęcią Polaków do pracy badawczej i dokumentowania wydarzeń. Wyrażał swoje rozgoryczenie tym, że „żyjemy w świecie, gdzie dużo więcej środków przeznacza się na finansowanie poprawności politycznej niż na rzetelne badania w imię prawdy”.
Jako jeden z pierwszych odpowiedział na apel „Nasze korzenie” ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego, kapelana Rodzin Katyńskich i Sybirackich, apel, w którym ks. prałat zachęcał do pisania historii w rodzinach polskich i szukania rodzinnych korzeni. Z pomocą wspierającej go zawsze żony Haliny opisał i zebrał w formie książkowej całą dokumentację pierwszego pobytu kardynała Karola Wojtyły w Australii w 1973 roku, ze szczególnym uwzględnieniem powitania w Sydney, w którym uczestniczył osobiście, jako organizator z ramienia polskich organizacji polonijnych. Utrwalone i opracowane wydarzenia ze spotkania z przyszłym Ojcem Świętym Janem Pawłem II zatytułował „Story Never Told” („Historia Nigdy Nie Opowiedziana). W podziękowaniu za otrzymaną kopię abp St. Dziwisz zauważył, iż „ utrwalił te ważne wydarzenia, aby zachować je dla pamięci przyszłych pokoleń”. Rzetelnie opracowana dokumentacja przyczyniła się do sprostowania błędnego zapisu w witrynie internetowej Polskiego Instytutu Historycznego w Kanberze oraz przyjęcie Jerzego na członka tegoż Instytutu.

Hasło „Nasze korzenie” stało się także przyczynkiem do odnalezienia rodzinnego Pleśna na terenach dzisiejszej Białorusi. Niezwykłą historię poszukiwania miejsca wymazanego z mapy opisała Halina Prociuk na łamach Biuletynu Informacyjnego Związku Polaków w Wollongong (nr 1,2,3 / 2005).
Jako dziecko Sybiru i represjonowanej za komunizmu Polski najbardziej cenił sobie pieczołowicie przechowywane pamiątki rodzinne: obraz Czarnej Madonny, do której rodzina i Polacy modlili się na zsyłce, „Pamiętnik” swojej mamy Katarzyny pisany na Sybirze, zdjęcia chaty syberyjskiej (ich kopie znajdują się w Izbie Pamięci u Ojców Redemptorystów we Wrocławiu) oraz maleńkie (wielkości 2 x 2cm) świadectwo nauki języka polskiego z polskiej „szkoły” na nieludzkiej, syberyjskiej ziemi. To ostatnie było dla niego szczególnie ważne, a przeświadczenie o znaczeniu polskiej szkoły i języka w kształtowaniu kulturowej tożsamości Polaków sprawiły, iż zawsze bronił spraw Polaków na Białorusi i aktywnie wspierał polskie szkolnictwo na Wschodzie.

Był w Australii najlepszym rzecznikiem Fundacji Pomocy Szkołom Polskim na Wschodzie im T. Goniewicza założonej i prowadzonej przez Józefa Adamskiego. Z jej ramienia zbierał fundusze na pomoc polskiej szkole w Brześciu, wspierał także redagowane przez Alinę Jaroszewicz pismo „Echa Polesia”, publikował w polonijnej prasie apele o pomoc finansową i sam nie szczędził własnych oszczędności na pomoc Fundacji.
W połowie 2006 roku opublikował na łamach prawie wszystkich pism polonijnych list otwarty do Polaków na emigracji zatytułowany „Podajmy rękę dzieciom polskim ponad partyjnymi podziałami”, w którym propagował koncept „Wielkiej Polskiej Rodziny Rodzin”, zjednoczonej we wspólnej akcji na rzecz polskich dzieci.

Lata jego najaktywniejszej działalności w walce z antypolonizmami i organizowaniu pomocy dla polskich szkół na wschodzie były także okresem zmagań z długotrwałą chorobą. O tym, że był chory na raka wiedzieli tylko najbliżsi, bo Jurek nigdy się na bóle nie użalał, był zawsze pogodny, optymistycznie nastawiony do życia, ukierunkowany na działalność społeczną i patriotyczną. Zmarł 8 grudnia w dzień Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w wieku 74 lat. W otoczeniu rodziny, modlitewnych i harcerskich pieśni przekroczył ziemską granice życia. Pozostawił po sobie dokumenty i własną historię, która przetrwa w pamięci tych, którzy z Jurkiem obcowali. Cześć Jego Pamięci.
Grażyna Walendzik

ZAMIAST KWIATÓW WPŁATY NA FUNDACJĘ
Kochana i Droga Rodzino, Przyjaciele, Znajomi w Australii, Polsce i Kanadzie,
Serdecznie dziękuje w imieniu swoim i dzieci za przesłane kondolencje i wyrazy zjednoczenia się z nami w tym bólu. Wraz z dziećmi podjęliśmy decyzje wsparcia Fundacji Pomocy Polskim Dzieciom na Wschodzie dla uczczenia pamięci mojego kochanego męża, ojca i dziadzia. Jest to chyba ostatnia przysługa społeczna, którą możemy ś.p. Jurkowi sprawić, później pozostanie nam tylko modlitwa w Jego intencji.
Halina Prociuk

W Australii dotację można złożyć w kościele w dniu pogrzebu lub przesłać na ręce pana Bogusława Trelli, sekretarza Polskiego Stowarzyszenia Sybiraków w Melbourne
Tel: (03) 9561 – 617 Polish Siberian’s Association, 27 Chapman Boulevarde, GLEN WAVERLY, VIC 3150

O FUNDACJI POMOCY DZIECIOM POLSKIM NA WSCHODZIE
Fundacja Pomocy Szkołom Polskim na Wschodzie jest instytucją społeczną, niezależną od władz państwowych, opiera swą działalność na darowiznach i pracy społecznej, nie otrzymuje dotacji państwowych, jest w systemie NON-PROFIT. Fundacja pomaga dzieciom polskim oraz innym potrzebującym poprzez: wydawanie i przekazywanie gratisowe podręczników i pomocy szkolnych, środków, higienicznych, organizowania dla dzieci wypoczynku, organizowania zajęć edukacyjno-wychowawczych, występów artystycznych, konferencji, szkolenia itd.
Fundacja pracuje już 20 lat i z powodu swych zasług jest znana w kilkudziesięciu krajach świata.

Konto bankowe Fundacji w systemie międzynarodowym wraz z SWIFT COD: PL96 1240 5497 1111 0000 5005 2437 PKOPLPW.
___________________________________________

Rodzinie Pana Jerzego - wyrazy najszczerszego współczucia składa redaktorka Blogowiska Ela Celejewska

Cześć Jego pamięci...
____________________________________________________